تصور کنید یک بحثی سر موضوعی در گرفته است. دو طرف دعوا حرف می‌زنند و بحث‌ها بالا میگیرد! بعد یکی به دیگری فحش مودبانه‌ای می‌دهد: خر! طرف دیگر شاکی می‌شود که چرا فحش می‌دهی؟ بعد یک رسانه‌ای آمده است این وسط از گوینده فحش می‌پرسد: «چرا این حرف را زدید؟» طرف هم در دفاع می‌گوید: «شنونده ذهنش مریض است! من که فحش ندادم. نمی‌فهمد! من منظورم از خر بزرگ بود. یعنی به او گفتم خیلی بزرگی!». این رسانه که مصاحبه‌ی دفاع‌گرایانه‌ش را پایان می‌برد، به نظرتان مخاطب چه حسی باید بکند؟ آیا نباید حالت تهوع به او دست دهد؟ آیا نباید فرض کند که آن گوینده و آن رسانه، مخاطب را “خر” -به معنای فحشش!- در نظر گرفته‌اند؟

این ماجرایی است که در فضای جامعه بسیار اتفاق می‌افتد. افرادی کارهایی می‌کنند، حرف‌هایی می‌زنند، و اتفاقا با سوء نیت هم همراه است در اکثر مواقع، بعد که اعتراض‌ها زیاد می‌شود، انتقاد‌ها شدید می‌شود و منافع مادی‌شان به خطر می‌افتد، رسانه‌ای را که ظاهرش به منتقدین نزدیک‌تر است را می‌یابند، یک مصاحبه‌ی صوری و در حقیقت رپرتاژ آگهی ترتیب می‌دهند و می‌گویند: «منظور ما چیز دیگری بوده است! مخاطف نفهمیده است! مخاطب هنر سرش نمی‌شود. هر کس آزاد است هر جور می‌خواهد برداشت کند و…». و همه این حرفها را با توهین و برچسب زدن به منتقدان انجام می‌دهد! به خصوص جریان منورالفکری که در ذاتشان تحقیر دیگران و خشونت فرهنگی نهفته است بسیار از این شیوه بهره می‌گیرند.

در این میان، رسانه‌هایی با هویت مغشوش، ظاهر الصلاح، که از آرمان‌ها کوتاه می‌آیند برای جذب مخاطب، بستر خوبی برای این غسل تعمید فراهم می‌آورند.

مثلا یک بار تلویزیون مسعود کیمیایی را آورده بود و هر چه دلش می‌خواست می‌گفت. بعد آخرهای برنامه مجری –احتمالا به دلیل انتقادها!- سعی می‌کرد یک کلمه در دفاع از جمهوری اسلامی از ایشان بیرون بکشد. با چنان وضع حقیرانه و تهوع‌آوری این التماس را انجام می‌داد که انسان نمی‌توانست تحمل کند. و البته آقای کیمیایی مثل شیر در برابر این ذبونی مقاومت کرد و یک کلمه هم نگفت! یا بار دیگری فردی را آورده بودند شبکه ۴ هر چه توانست علیه تئاتر با محتوای دینی سخن راند و توهین کرد! و مجری هم انگار اصلا نمی‌فهمید او چه می‌گوید!

الغرض..

کاریکاتوریستی طرحی می‌کشد علیه حجاب و چادر. با این مفهوم که حجاب و به ویژه چادر، زن را زندانی کرده است و با میخ‌های فرهنگی جلوی پیشرفت او را گرفته است! و خوب این کاریکاتور که به هر آدم سلیم النفسی ارائه شود، همین مفهوم را از آن برداشت می‌کند، باعث اعتراضاتی در فیسبوک و وبلاگستان شد. اعتراضاتی به حق در برابر این طرح توهین آمیز!

ماجرا در وهله اول این طرح نیست. که سابقه ای کاریکاتور بی‌آبرو روشن است و این اثر نگاه واقعی او به دین و جامعه ایران را می‌رساند. ماجرا مصاحبه‌ای است که توسط نشریه الکترونیکی چارقد با ایشان انجام شده است. چارقد سایتی است که در نظر اول ظاهری مذهبی‌تر دارد. و به گواه برخی مطالبش گویا قصد دارد از نگاه دینی به زن و دختران در جامعه بپردازد. هر چند در این که به این نیت حتی نزدیک هم شده باشند، حرف‌های بسیاری هست. و بعضی معتقدند که راهی معکوس را طی می‌کند. اما در این سیاهه می‌خواهیم ببینیم این رسانه چه نقشی در این ماجرا ایفا کرده است؟

آنچه از سایتی با ادعای دینی انتظار داریم، دفاع از حجاب و چادر و مصاحبه‌ای چالشی با طراح ضد حجاب است. اما با خوانش متن مصاحبه چنین چیزی اصلا دیده نمی‌شود. مصاحبه همدلانه، و حتی هم‌نظرانه که تنها بستری فراهم کرده است تا این طراح به راحتی از خود رفع مسئولیت کند و فهم عمومی جامعه را با برچسب‌هایی به کناری نهد. و مدعی چند معنا بودن طرحش بشود! طرحی که در کامنت‌های فیسبوک و وبلاگش موافق و مخالف قریب به اتفاق، فهم زندان از چادر و حجاب داشته‌اند! و برخی حرفهای تندتر هم هست که بعد پاک شد.

البته در یکی دو سوال سعی کوچکی شد برای پرسشی که کمی به نفع حجاب باشد. که با استقامت آقای طراح، این تلاش‌های اندک و ملایم هم ثمری نداشت. و معلوم شد که هر کسی هر جور دوست دارد می‌تواند از طرح برداشت کند. و محجبه‌ها هم انسان‌های بیچاره‌ای هستند که به دنبال ثواب به زعم خودشان، این همه محدودیت را تحمل می‌کنند!!

این سایت سعی کرده است با زدن تیتری سوالی که هیچ مصداقی در سخنان آقای ن. نداشت، کمی فضا را تلطیف کند. چند خطی را هم که خود سایت در ابتدای مصاحبه نگاشته است تقریبا هیچ نکته‌ی خاصی ندارد جز نشان دادن این نکته که “مردان شرقی هم حسودی مردان غربی را می‌کنند در چشم چرانی”! البته با نگاهی به روند سایت شاید بتوان فهمید چرا روند این مصاحبه این گونه شده است. گویا برخی فعالان این سایت تا حدی هم نظر این طرحند. هر چند هنوز جرات صراحت بیان را ندارند و سعی در حفظ حداقل ظاهری دارند لیکن این مطلب به خوبی هم جهتی را نشان می‌دهد: زن در سایه

این سایت در این مواجهه موافقان و مخالفان چه نقشی ایفا کرده است؟ تهیه بستری برای تطهیر و رفع مسئولیت از طراح کاریکاتوری ضد حجاب. و البته تاکید این امر که مخالفان، هنر نمی‌فهمند و هر کس آزاد است هر چه می‌خواهد برداشت کند! و البته در کنار مصاحبه، کاریکاتورهای زشت این طراح که غیر از بعد مفهومی آنها، از لحاظ اخلاقی هم انتشارش ایراد شرعی دارد، احتمالا برای جذابیت سایت منتشر شده است. و جالب است که نگاهی نیز به کاریکاتور جدید این فرد پس از این مصاحبه داشته باشیم، تا روشن شود بی‌شرمی و نیات واقعی ایشان: ! +

آنچه اشاره شد تنها یک مصداق از واقعیت وجود یک سری رسانه‌ها –در انواع مختلف- است که با استفاده ناصحیح از درآمدها، و کسب آبرو به واسطه برخی مطالب دینی، بستری فراهم می‌کنند تا جریانات ضد دین و ضد انقلاب در این رسانه‌ها –دانسته یا نادانسته- تطهیر شوند. و بدون قبول مسئولیت بتوانند هر آنچه می‌خواهند عمل کنند. این روحیه را باید در رعب، انقعال و نداشتن نگاه آرمانی درست به مسائل داشت. اگر رسانه‌ای این هویت دینی کامل و جدی را می‌داشت، چنین شرایطی ایجاد نمی‌شد.