سادگی است اسمش یا انفعال یا خورده شیشه؟ هر چه که هست، خیلی نامردی است! این همه رسانه ماجرای خسارت سفارت انگلیس را تیتر یک می‌کنند. معلوم نیست که اصلا آنقدر بوده یا نه. اما حاضر نیستند میلیارد‌ها و تریلیاردها پوند خسارتی که انگلیس به مردم ایران بدهکار است را تیتر یک کنند. من واقعا نمی‌فهمم که چرا این همه ایده‌ی رسانه‌ای را اجرایی نمی‌کنند؟ شاید بی‌غیرتند یا شاید در دلشان حبی نسبت انگلستان هست؟

اصلا آنهایی که اینقدر نگران رابطه‌ی نداشته با انگلیس هستند، آن موقع که رابطه داشتند چرا برای ایفای حقوق ملت کاری نکردند؟ وزارت خارجه‌ی بی‌عرضه به جای اینقدر رعب و وحشت نسبت به غرب آیا نباید در دادگاه‌ها و مجامع بین‌المللی پیگیر این کارها باشد؟

از یک نمونه‌اش شروع کنم: «محکومیت یک شرکت انگلیسی به پرداخت ۴۰۰میلیون پوند جریمه به ایران» (+)؛ دیوان بین المللی داوری یک شرکت انگلیسی را، در سال ۲۰۰۶ محکوم به پرداخت این غرامت به ایران کرده است. سال ۲۰۱۰ یک روزنامه انگلیسی این خبر را منتشر کرده و این سایت از آن نقل کرده است. خوب در این همه سال چنین غرامت از یک شرکت خصوصی انگلیسی چرا پیگیری نشده است؟ عرف دیپلماتیک و سفارتخانه‌ها به چه دردی می‌خورند؟

این فقط یک شرکت انگلیسی است. صدها و هزارها مورد این چنینی می‌توان از عملکرد دولت قبیح انگلستان یافت. شورای متحصنین هم در بیانیه‌ای ۳۴ مورد از بلاهایی را که انگلیسی‌ها بر سر ملت ایران آورده‌اند، لیست کرده است. نهادهای مسئول (از وزارت خارجه و اقتصادی و بازرگانی تا قوه قضاییه و وزارت اطلاعات) باید خیلی جدی برای ایفای این حقوق از دست رفته اقدام کنند. این مطالبه باید گسترده شود.