اردیبهشت ماه در دانشگاه‌مان یک مناظره‌ی عمومی در آمفی‌تئاتر با یک سروشیست جوان درباره «حکومت اسلامی» داشتم. متناسب با فضای مناظره و ادبیات طرف مقابل، سعی کردم ورود خاصی به حکومت اسلامی داشته باشم که به نظر خودم در ظاهر متفاوت بود با رویکردهایی که به طور کلاسیک برای دفاع از حکومت اسلامی طرح می‌کنند. نکات محوری بحثم را که در آن جلسه با حواشی و مثال‌ها و… گفتم، این جا می‌آورم:

- حکومت اسلامی یعنی سامان دادن روابط اجتماعی مسلمانان مبتنی بر عقاید و فرهنگ اسلامی. {این یعنی حکومت اسلامی بدیهی است! این با مدعای آنها (لیبرال‌ها) که چندتا مسلمان هر جور کنار هم باشند، و حکومت کنند، فرق دارد. }

- ما بین علمای اسلام در وجوب حکومت اسلامی و نقش اصلی برای فقها هیچ اختلاف نظری نداریم. با این توضیح که علما قائل به سه نوع ولایت برای فقها هستند. ولایت افتا، قضا و امور حسبه. تنها تفاوت در دایره‌ی امور حسبه دیده می‌شود. که آن هم در مسائل جزئی است. این سه یعنی علمای شیعه همگی تمام زیست بشر را از جمله حکومت را تحت نظارت اسلام می‌دانند. و آن قسمتی که اختلاف دیده می‌شود در جزئیات و شکل پیاده کردن آن است. و اتفاقا علما هرگاه از زیر جور حکام طاغوت کوچکترین رهایی یافته‌اند، خیلی از مسائل را طرح کرده‌اند. و اگر در زمانی چیزی مطرح نکرده‌اند، به دلیل نداشتن امنیت جانی برای خود و کل شیعیان بوده است.

- هیچ حکومت غیر دینی وجود ندارد! همه‌ی حکومت‌ها دینی و ایدئولوژیک‌اند. تنها در نوع دینشان فرق می‌کند. زمانی دینشان لیبرالیسم است و کتاب مقدسشان منشور حقوق بشر و پیامبرانشان کانت و هگل و … و زمانی اسلام، قرآن و محمد مصطفی (ص)!

- هر جایی مسلمانانی هستند باید نسبت به انجام وظیفه دینی خود در ساحت اجتماعی (از جمله حکومت!) اقدام کنند. اگر جایی چنین نمی‌کنند، یا نمی‌توانند یا مرتکب گناه می‌شوند. یعنی در انجام ندادن این وظیفه باید عذر شرعی داشته باشند.

- حکومت دینی یعنی یک بستر سازی برای رشد و شکوفایی هر انسانی در یک طرح جامع (نظام دنیا و آخرت) و رسیدن به سعادت واقعی.