سازمان ملل را بعد از جنگ دوم جهانی(۱) ساختند. یعنی پیروزان جنگ ساختند آنگونه که خواستند. همانطور که تاریخ جنگ را نوشتند آنطور که خواستند. نقش منفی را نیز سپردند به هیتلر. و البته آنقدر جهانیان وقت صرف مجازات هیتلر کردند که کسی از جنایتهای جنگی متفقین در این جنگ سوال نپرسید. چرا که دادگاهی که خود دادستان و قاضی‌اش بودند نتیجه‌اش جز محکومیت یک طرفه آلمان نازی نمی‌توانست باشد. نه محکومیت جانیان از هر دو طرف. و البته وقتی کسی ۴۰ میلیون نفر کشته باشد اشکالی ندارد که ۶ میلیون کشته یهودی دیگر را –هر چند به دروغ- نیز به نام او ثبت کنند. چنان که اشکال ندارد کشته‌شدگان در هیروشیما و ناکازاگی را به پای هیتلر بنویسند. که آمریکای مهد آزادی و دموکراسی اگر تمام بشریت را نیز قتل عام کند، برای مبارزه با فاشیسم و تروریسم است. و نه تنها نباید معترض باشیم که از سر صداقت (=حماقت) باید سپاسگذار نیز باشیم!
اما دیروز مراسم ختمی بود ساکت و بی صدا! گویا مرده را خویشانی نبود تا در مراسمش گریه و زاری کنند(۲). شاید هم نه؛ سکوت عادت مرده بود قبل از مردن! و این سنت الهی است که نوع مرگ وابسته به نوع زیستن است. هر کس عزت مدار بزید همانگونه خواهد مرد و هر کس ذلت را در حیاتش جاری کند مرگش جز مرگی ذلیلانه نخواهد بود. و اینگونه است که علی(ع) از مرگ در بستر چنین می‌گریزد(۳).
و جامعه نیز چون فرد است و مرگ و حیات یک حرکت جمعی نیز چنین است. و وقتی سازمان ملل در زندگانی کوتاهش(۴) چیزی جز سکوت در برابر ظلم و دفاع از ظالم بر عهده نگرفت، نباید منتظر مراسم ختمی شکوهمند باشد. که مظلومان جهان از مرگش خشنود خواهند شد که دیگر ظالمان توجیح شبه قانونی نخواهند داشت برای ادامه ظلمشان و تحقیر مظلومان، و ظالمان نیز دلیلی نمی‌بینند تا وقت گرانبهای(!!) خود را صرف این جنازه بکنند. البته خود انتخاب کرد و این چنین مردن نتیجه طبیعی همان انتخاب بود.
البته مرگش یک دفعه نبود به راحتی یک سکته مغزی! مدتها بود که رو به قبله شده بود. اما این نکته را مردمان عادی نیز چند سالی است فهمیدند. شاید آن موقع که آمریکا و شریکانش با آنکه شورای امنیت طرح حمله به عراق را وتو کرد، اما کارشان را انجام دادند. به هر حال باید دموکراسی و آزادی را با زور به خورد ملت جهان سومی عراق و بعدتر سایر کشورهای منطقه می‌دادند!
فردا مجلس فاتحه خوانی است شاید هم تجدید تشییع!!(۵). رحم الله من یقرإ الفاتحة مع الصلواة
جنگ لبنان و اسرائیل دوباره آغاز شد …
وزیر امورخارجه جمهوری اسلامی ایران به دبیر کل این جنازه نامه می‌نویسد و می‌خواهد که علیه ولد نامشروع آن اربابان خود –ایالات متحده و انگلیس- اقدامی کند. این اقدام جمهوری اسلامی ایران نه از آن رو بود که امید به تحرک این نهاد داشت که تلنگری است بر مردمان جهان که بنگرید که سازمان ملل مرده است.
و البته در این هنگام آمریکا هواپیمای جنگنده به اسرائیل می‌دهد و سلاح‌های هدایت شونده لیزری بدون آنکه به قواعد دیپلماسی‌اش بر بخورد. و ما(۶) نگرانیم که نکند مرگ بر اسرائیل گفتنمان آن هم هر از چند گاه بدون عمل، بر روابط دیپلماسی‌مان تاثیر منفی بگذارد! و وزیر دفاع جمهوری اسلامی ایران تکذیب می‌کند حمایت نظامی از حزب‌الله لبنان را! که اگر هم راست بگوید باید شرمگین باشد که چرا وظیفه اسلامی و انسانی خود را انجام نمی‌دهند. بگذریم که عده‌ای همین حمایت‌های معنوی و سیاسی را از شدت خودباختگی و حب صهیونیزم، تاب نمی‌آورند.
چرا اینگونه است؟ زیرا در دنیای مدرن تنها آنانی حق دارند قانون را زیر پا بگذارند که آن را نوشته‌اند. و ما جهان سومی‌ها چاره‌ای نداریم جز اطاعت از دنیای مدرن. که مخالفانش را به جرم فاشیسم و تروریسم ادعایی‌شان به صلابه می‌کشند. لذا باید هر چه شد ما به قواعد دیپلماسی‌ای که برای ما نوشته‌اند پایبند باشیم… چقدر متنفرم از اینگونه جهانی …خوب داشتم می‌گفتم …
ما چرا باید همچنان به قواعد بازی‌ای پایبند بمانیم که سازندگان آن بازی خود زده‌اند زیر ِ میز ِ بازی؟

این را نیز بخوانید:
بمب اتمی ایران ، تابویی که باید شکسته شود
ما هم محکوم می کنیم…

پاورقی:
۱-  البته جهان در اینجا یعنی همان غرب و دول متمدنش!!
۲-  که نبود.
۳-  نهج‌البلاغه، خطبه ۱۲۳
۴-  البته قبل‌ترش با نام دیگری بود. اما همان را نیز حساب کنیم، برای یک سازمان جهانی عمر زیادی نخواهد بود!
۵-  مجلس فاتحه‌خوانی دانشجویان بر قبر سازمان ملل در بلوار شهرزاد تهران فردا ساعت ۱۱٫ اتوبوسها ساعت ۱۰ از درب دانشکده تهران حرکت خواهند کرد.وقتش گذشت. لینک تصویری این مراسم
۶-  البته نه همه ما، تنها عده‌ای …