۱) انتخابات اولین شورای مرکزی «مجمع وبلاگ‌نویسان مسلمان» برگزار شد. و غیر از من افراد خوب و مفیدی انتخاب شده‌اند. هر چند من انتظار انتخاب شدن نداشتم …

۲) از آن روز اول مطرح شدن بحث‌های مجمع، از اولین جلساتش تا امروز، در تمام فراز و نشیب‌های این جمع بوده‌ام. گاهی سریع رفته است گاهی کند. گاهی قوی و گاهی ضعیف. گاهی بی‌صدا و گاهی پر هیاهو. حرف فراوان است از گذشته و حالش. راهش را دارد می‌رود برای رسیدن به اهدافش …

۳) اگر قرار است کاری انجام شود، اگر قرار است کل فضای نت به سوی تعالی حرکت کند، لازمه‌اش اراده‌ی جمعی است. «قوم» باید تصمیم بگیرد و برای تصمیمش کار کند. اگر قرار است وبلاگ‌نویسان مسلمان در گسترش اسلام در فضای مجازی سهمی داشته باشند، ناچارند همه وارد میدان شوند. بیرون گود نشستن و هورا کشیدن و هو کردن کار یک «مسلمان» نیست. آستین را بالا بزن. هر کاری می‌توانی بکن. هر چند کوچک؛

در مجمع وبلاگ‌نویسان مسلمان، مجمع عمومی اصلی‌ترین بخش و با اهمیت‌ترین بخش آن است. از همان ابتدا تا امروز همواره تاکیدم این بوده است. شورایی مرکزی و باقی ساز و کارها تنها ابزارهای کمکی، هماهنگی و اجرایی است. هر آدم دغدغه‌مندی باید وارد کار شود. در هر جا باشد با هر ظرفیتی. هر کسی گوشه‌ای از کارها را بگیرد خیلی سریع‌تر و بهتر مشکلات حل می‌شود و اهداف محقق.

فضا مهیا است برای مجمع عمومی. مجمع عمومی هم منظورم همین من و شمای وبلاگ نویس مسلمان ساده است. همین که در گوشه‌ای از جهان داریم به امیدی وبلاگ می‌نویسیم. همین ما می‌توانیم ایده بیاوریم، نظر دهیم، راه نشان دهیم، ابزار برسانیم، کمک کنیم و لب کلام همدلی، همفکری و همکاری کنیم تا آرمان‌های اسلام و انقلاب اسلامی را عملی کنیم. شورای مرکزی و ساز و کارهای مجمع هم تنها برای هماهنگی بین همین مجمع عمومی است. و فراهم کردن بسترهای کار البته.

کار هم ساده است. هر کس در هر جا در هر موضوعی که دغدعه دارد ایده‌اش را و توانش را به اطلاع شورای مرکزی می‌رساند و شورا در حد توان امکانات به او می‌رساند. افراد همفکر آن فرد را به او معرفی می‌کند تا با هم کار را انجام دهند.

خلاصه‌ی کلام اگر قرار باشد کاری بشود و تغییری رخ دهد، فقط مجمع عمومی وبلاگ نویسان مسلمان می‌توانند کار را و تغییر را به سرانجام برسانند.