حاجی جمله آخر متنت به کل متنت می‌ارزه. دستت درد نکنه عذاب وجدان من رو از ننوشتن همچه پستی از بین بردی. جاش خالی بود.

در مورد جمله ی آخرت دوست دارم در اولین دیدار جفت دست‌هات رو ببوسم. این جمله گهربار رو دوباره تکرار میکنم چون خیلی دلم شاد شد:
«مخصوصا بیشتر باید زمانی دقت کرد که جنس مونثی تصمیم به راه اندازی بازی –که معمولا از دقت منطقی و فلسفی تهی است- می گیرد.»

علی جان، من هیچ عیبی نمی‌بینم که دلتنگ خاطره‌های کودکی‌ام باشم. و این را در مقابل روحیه‌ی انقلابی داشتن هم نمی‌دانم.
دهه‌ی فجر زمانی برای همه‌ی آن‌چه گفتید هست، اما هیچ عیبی ندارد یک جشن خودمانی هم بگیریم و خاطره بگوییم. مگر کسی جلویمان را گرفته که جز این بازی، کاری دیگری بکنیم؟
حتی اگر به نظر شما اولویت با پست های دیگر باشد، مسئله ای نیست. اما این‌که در آخرین بند توهین آمیز نسبت به کسانی که این بازی را راه انداخته اند یا شرکت کرده‌اند نظر بدهی خیلی مناسب نیست.
همین.
ممون.

آقا به خاطر آن دو سه خط آخر حسابی مواظب خودتان باشید! :دی