باید کاری می‌کردیم. پاراگراف ۱۶ آذر را باید ما می‌بستیم. با بچه‌ها اراده‌ی جدی کردیم یک تجمع با شکوه بگذاریم. از پنجشنبه تا یکشنبه صبح کل نیروهامان را بسیج کردیم تا به صورت چهره به چهره با بچه‌هایی که دغدغه‌ی انقلاب دارند صحبت کنند. بچه‌ها غیرت به خرج دادند. در خوابگاه‌ها با دوستانشان شروع به صحبت کردند. زنگ زدند و وقت گذاشتند برای نشان دادن اهمیت ماجرا…
شنبه شب ۱۱۲ نفر از بچه‌های اصلی مجموعه را در حسینیه جمع کردیم: ببینید رفقا! به امام روح‌الله و به رهبر عزیزمان توهین کرده‌اند. ما باید با یک حضور باشکوه نشان دهیم که اکثریت دانشگاه با آنها مخالفند. یک سری اقلیت قالتاق زبان دراز، با هوچی‌گری می‌خواهند حقایق را مخفی کنند. باید فریادمان را به گوش همه برسانیم.
بعدش حاج حسین یکتا، شروع به صحبت کرد. مثل همیشه از ته دل و صادقانه و انقلابی! اواخر جلسه شده بود مانند شب‌های عملیات. به قول حاج حسین؛ اشک بچه‌ها را با صحبت‌های پر سوزش در آورده بود. انرژی عجیبی به بچه‌ها داد. آن شب خبررسانی‌های آخر داشت انجام می‌شد برای یک حضور حماسی.
کارها تقسیم شده بود. یکی برای سرخط کردن اساتید برای حضور. همه برای دعوت از دوستانشان! عده‌ای برای انتخاب شعار و پلاکارد. عده‌ای برای نوشتن و تهیه‌ی پلاکاردها. بعضی هم برای آماده کردن سی‌دی‌ای که از توهین‌های منتشر شده‌ی ضد انقلاب به امام راحل(ره) جهت ارائه به عنوان ضمیمه‌ی نامه‌ی سرگشاده به حمید انصاری! بعضی هم برای گرفتن فیلم و عکس! خلاصه یک شنبه صبح تا ظهر ولوله‌ی خوبی بین بچه‌ها برای انجام کارها بود. حاصل این هم تلاش خالصانه و انقلابی بچه‌ها شد یک تجمع با عظمت ۷۰۰-۱۰۰۰ نفری از دانشجویان، اساتید و جمعی از کارمندان انقلابی دانشگاه. تجمعی که در تاریخ امیرکبیر بی‌سابقه بود.
روز برنامه‌ هم خدا را شکر، خیلی خوب برگزار شد. کارها خیلی مناسب پیش رفت. ستاریان شعرش را برای حوادث اخیر، با حس بسیار خوبی خواند. واقعا لذت بردم. خیلی؛ محمد هم مثل همیشه حرفهای خوبی زد. خلاصه خیلی تجمع خوبی شد. الحمدلله؛
صحنه‌ی زیبایی بود. همه‌ی بچه‌ها عکس کوچکی از امام و رهبر عزیز انقلاب رو روی لباس‌هایشان چسبانده بودند. خیلی زیبا شده بود.
یک کاری رو هم آماده کرده بودن که شرایطش فراهم نشد. ۱۰۰۰ پارچه سیاه رو به صورت نوارهای کوچک در آورده بودیم تا بچه ها دور کارت‌هاشون بپیچند و بگیرن بالا تا عزادار بودن دانشجوها نمایش داده شود. ولی جایی که بشود کل این قضیه را اجرا کرد و هماهنگ شود و پوشش پیدا کند، فراهم نشد. سوژه‌ی خبری جالبی بود.
اما شب ۲۲ آذر باشکوه، از دانشگاه‌های دیگر خبر می‌دادند که اراذل و اوباش‌های سبز دانشگاه‌های دیگه هم، دوشنبه ۲۳ آذر می‌خواهند بیایند دانشگاه شما و دوباره توهین کنند و اغتشاش؛
بچه‌ها چند روز زحمت کشیده بودند. خسته هم شده بودند. چاره‌ای نبود. باید سریع یک هماهنگی می‌کردیم. صبح بچه‌ها در حسینیه دعای توسل خواندند.
مانند همیشه با ۲۰-۳۰ نفر شروع کردند. ‌بچه‌ها از نماز آمدند. سریع پلاکاردهای دیروز را دوباره پخش کردیم بین‌شان. جمعیت هر چند به اندازه دیروز نبود، اما خیلی بیشتر از جمعیت سبزک‌ها بود. خیلی؛ عدو شد سبب خیر. تجمع باشکوه دیگری در روز دوم در دانشگاه‌مان برقرار کردیم.
پاراگراف را خوب تمام کردیم. آدم این روزها بیشتر از همیشه برکت شهدای گمنام دانشگاه‌مان را می‌فهمد …

تفصیل ماجراهای این دو روز باشکوه:
+ گزارش ۲۲ آذر:  مستندات توهین‌ها را به مرکز نشر آثار امام خمینی داده ایم، منتظر موضع گیری هستیم!
+ گزارش ۲۳ آذر: برای دومین روز پیاپی؛ تجمع با شکوه دانشجویان امیرکبیر در اعتراض به هتک حرمت های اخیر + عکس
+ ۲۲ آذر: گزارش تصویری تجمع بزرگ دانشجویان امیرکبیر در اعتراض به هتک حرمت های اخیر (۱)
+ ۲۲ آذر: گزارش تصویری تجمع بزرگ دانشجویان امیرکبیر در اعتراض به هتک حرمت های اخیر (۲)
+ ۲۲ آذر: گزارش تصویری تجمع بزرگ دانشجویان امیرکبیر در اعتراض به هتک حرمت های اخیر (۳)
+ نامه سرگشاده + تهیه و ارسال CD اهانت ها به انصاری
+ گزارش تصویری تجمع ۲۳ آذر