از توقف بازداشته است
یاد ِصدایت؛
این قلب نحیف را…

نمی‌دهم به سرور بهشت،
غــبـــار ایـن غــــــــــــــــم را …

سینه‌اش مجروح مسمار در نبود؛
سینه‌اش مجروح غم غربت «امام» بود…

عقل که خفقان می‌گیرد،
عقل آغاز می‌شود …

خدا با ما،
-که دلتنگــــیـــم-
سرسنگین نخواهد شد…

دل مستمندم ای جان!
به هوای دیدن تو،
هــــــوس حــجــاز دارد…

قلب است که می‌فهمد؛
نمی‌فهمی؟

کاملا ناگهانی هــــــــنــــــــــــوز زنده‌ام …

دست بی ‌وضو،
مــزن بر ستیــغ آفتاب …

به تو غالب می‌کند خرافات را،
علم مدرن.
و قبلش تلقین کرده است:
خرافه چیزهای دیگر است!

عقلانیتی که خدا را نمی‌بیند،
عین حماقت است.

لاریب فیه …
عِلم مدرن عقل ندارد؛

تب و تاب آفتاب است،
نسیمت، در قلب من!