آرامشم ده؛
تا ناآرامم کند …

معجزه است
که تکرار می‌شود،
در گذر هر «لحظه»؛

در خون کشید
قافیه ها را، حروف را …

بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود؛

خورشید سر بریده
غروبی نمی‌شناخت …

نفی دموکراسی را فریاد زد،
وقت تکبیرة‌الاحرام؛

وَإِن یَکَادُ الَّذِینَ کَفَرُوا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّکْرَ وَیَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِّلْعَالَمِینَ