غیر این می‌بود باید شاخ‌ها بر می‌آمد بر سرها! مگر می‌شود انتظاری غیر از هو، فحش، بد و بیراه و وحشی‌گری فرهنگی از جماعت مدعی روشنفکری داشت؟ همانطور که با افتخار و خشونت تمام چادر از سر زنان می‌کشیدند با حمایت رضا خان، امروز نیز با افتخار تمام  همه‌ی حرفهای مفتشان را بر چوب حراج [...]

اخراجی‌ها برای من فیلم دوست داشتنی‌ای نبوده است. به ویژه پس از اخراجی‌های ۲ که واقعا پس از دیدنش تا ساعت‌ها در حال غصه خوردن و افسوس برای مظلومیت این انقلاب و جنگ بودم. هنوز فرصت پیش نیامده است تا اخراجی‌های ۳ را ببینم. اما به نظر می‌رسد این فیلم هنوز خیلی خیلی با سینمای [...]

خوب نا امید شده بودند. از همه‌ی ساختارهای مطول و بروکراتیک. اصلا در اندازه‌ی ادعاها و شعارها کار نکردند. کاسه‌ی صبرشان سرآمد. گفتند حالا که آنها نمی‌کنند یا نمی‌خواهند، ما خودما کار می‌کنیم. خودمان روشنگری می‌کنیم. خودمان محصول تولید می‌کنیم. خودمان هم توزیع می‌کنیم! بی‌خیال سازمان‌های عظیم دولتی! بلی! اگر بخواهم یکی از برکات خیلی [...]

روزهایت خیلی آرام می‌گذرد. شهر هم مثل همیشه. مردمان درگیر کارهای روزانه خود. و پیش خود می‌گویی چه آرام! و البته گمان می‌کنی همه چیز همین‌قدر آرام است. اما زیر پوستین شهر عده‌ای سخت درگیر جنگند. جنگ‌های امنیتی-اطلاعاتی؛ جنگی تمام عیار با قوی‌ترین نهادهای اطلاعاتی-امنیتی جهان. و معلوم نیست چقدر از این جنگ گسترده را [...]

یکی از خوبی‌های سری سریال‌های “جومونگ” –فارغ از انواع ایرادات یا شاید خوبی‌های دیگر- این است که رفتار سیاسی چند حکومت سیاسی را نشان می‌دهد. اما این نیز به خودی خود اهمیت ندارد. مهم این است که سعی کرده است «پیچیدگی‌های رفتار سیاسی» و «تعاملات» عجیب بین مسئولین را نشان دهد. قطعا این تصویر یک [...]

۱۶ آبان سالگرد حکم آقای ضرغامی برای ۵ ساله‌ی دوم بود. حکمی یک شرط داشت. باید تا یک سالگی نشانه‌های تحول دیده می‌شد. در بحبوحه‌ی ۱۳ آبان و مسائل دانشجوی پولی، به نظرم ماجرای بسیار مهم صدا و سیما ضریب کافی در تحلیل‌ها و مطالبه‌ها نیافت. نامه‌ی ۷۲ تشکل فرهنگی و مردمی غیر تهرانی در [...]

نماز ظهر را در مسجد خواندم. حاج آقا قاسمیان تفسیر می‌گفت. از خلاق پیروزی و شکل جدیدی از دنبال کردن دنیا پس از پیروزی. می‌گفت که قرآن حوادث را که می‌گوید جریان‌شناسی هم می‌کند. امروز هم همین جریانات را می‌شود شناخت. ۲۰ دقیقه‌ای به یک بود. ترسیدم سالن پر شود. راه افتادم. زیر باران می‌رفتم. [...]

«… آقای “گل آقا”! خدایت رحمت کند؛ نوشتی “خاتمی” و همان خاتمی خوانده شد. ولی ما در ۹ دی نوشتیم “محاکمه” اما خوانده شد “مناظره”. نوشتیم “گوشمالی” اما خوانده شد”ماستمالی”. نوشتیم “ولایت” اما خوانده شد “حکمیت”. نوشتیم”ابن عباس” اما خوانده شد “ابوموسی”. نوشتیم “کربلا” اما خوانده شد “کوفه”. نوشتیم “بین الحرمین” اما خوانده شد “بینابین”. [...]

چندی پیش تلویزیون یک فیلم سینمایی پخش کرد با عنوان «بلندای فرودست» (+). البته عنوان اصلی‌اش ۹ rota است. ماجرای فیلم درباره‌ی اشغال افغانستان توسط شوروی است. برای من به عنوان یک بیننده معمولی فیلم، جذاب بود. البته از یک سو موضوعش برایم جالب بود و از سویی خوش ساختی‌‌اش. فیلم مال سال ۲۰۰۵ است. [...]

اواخر هفته‌ی گذشته بود که با دوستی چند ساعتی را در نمایشگاه قرآن گذراندیم. اول که وارد می‌شوی بخش مشاوره و پرسش و پاسخ و میزهای خالی است. میزهایی که اندک روحانیونی و اندک پرسشگری است. کمی آنطرف‌تر میزهایی پر از کتاب عربی و انگلیسی و فارسی است؛ به کتاب‌ها دست نزنید، جهت “نمایش” است. [...]

واقعا شاهکار بود. خیلی وقت بود با خواندن کتابی اشکمان –جهت ریا!- درنیامده بود. در عین همان اوج شلوغی‌هایم، در دو روز کتاب را تمام کردم. و این یعنی جذابیت فوق‌العاده!
…با وقفی در گردش به دستم رسید. در میان کتاب‌های خاطرات شهیدانی که خوانده‌ام، مسلما جزء یکی از بهترین‌ها بوده است. کتابی است که با متنی روان و قلمی نیکو به زندگی «شهید عبدالحسین برونسی» می‌پردازد. یک بنای ساده که ایمان و اخلاصش او را به یک مهره‌ی موثر در مبارزات انقلاب و دفاع مقدس تبدیل کرد.

و مانند همه‌ی فیلمهای هالیوودی تکراری است. هیچ چیز جدیدی ندارد. از آغاز تا پایانش. از یک سناریوی واحد بهره می‌گیرند. هیولایش چون باقی هیولا‌ها. مردان نقش مثلا نیکش، یک کپی از باقی نقش‌های تکراری. رفتارها، انگیزه‌ها، غایت‌ها، اتفاقات و حتی خوشحالی‌های مصنوعی آخر فیلم‌ها؛ هیچ چیز جدید رخ نمی‌دهد(۱). تعجبی هم ندارد از هالیوود [...]

دیده خیره می ماند محو جمال سقف های مصلی؛ با همه استکباری اش …