وقتی خبر رونمایی از نقشه با نصف‌النهار مبداء مکه (+)، را شنیدم. بسیار خوشحال و صد البته هیجان زده شدم. خیلی اتفاق مهمی افتاده بود. زمان جهان باید با مکه سنجیده می‌شد. انتظار داشتم تا روزها و هفته‌ها مساله‌ی اولی باشد که بهش پرداخته می‌شود. فکر می‌کردم هزاران مطلب از زوایای مختلف به این اتفاق [...]

«بی‌اعتبار انگاری عقاید ارثی» خود از آن نوع جزمیات ارثی است که تمام ظاهر حَقْ‌ نَمایَش ریشه در غلبه‌ی «مشهورات زمانه» دارد بر افکار آدمیان. مشهوراتی که قوتشان در تکرار است و پذیرش بی‌سنجششان. ظاهری پرورش یافته با تبلیغات، بر بستری بی‌بنیان؛ اعتقادات خوب هر چند ارثی، اگر چه به سان اعتقاداتی اندیشیده شده و [...]

۱- این سنت همیشه تاریخ بوده است. همه پیامبران را دروغگو می‌خواندند. همه‌شان را با چوب دیوانگی می‌راندند. در عوض کفر و شرک و خرافاتشان را با جزمیت تمام دنبال می‌کردند. برای توهماتشان حاضر به قتل و جنایت هم بودند. وقتی پیامبران از سند و برهانشان سوال می کردند، کارشان تنها تمسخر، سخنان نامربوط، هجو [...]

“نام” چیز غریبی است. غربتش در قرابتش است. چنان در زیست ما آمیخته است که وجودش را فهم نمی کنیم. اما برخی ها همه چیزشان نامشان است. و برای بعضی ها نام مقدمه ای برای یافتن همه چیز است. شهرت را می خواهد تا با آن به خواسته های دیگرش برسد. وهم تا آنجا بالا [...]

سالی از پی سالی دیگر. محرمی از پی محرم دیگر؛ روزی از پی روزی دیگر. عاشورایی از پی عاشورایی دیگر؛ زمان می گذرد. تنها به دلیلی خاص می گذرد. گویا به دنبال چیزی است. فراتر از گشتن و دنبال بودن. حیاتش و بودنش برای چیزی است. برای چیزی که حیات برای اوست. زمان ناآرامی اش [...]

دانشجویی از رهبری پرسید:« بعضی اوقات در محافل گفته می شود منظور شما از فلان فرمایشتان چیزی غیر از منظور عادی است که از صحبت تان برداشت می شود، تکلیف ما چیست؟» و ره‌بر گفت:« سیدعلی خامنه ای منظورش از هر جمله‌ای که می گوید دقیقاً همان چیزی است که می گوید، آنچه نباید گفت [...]

حقیقت چیست؟ من را چه به حقیقت؟ آدمهای غافل و گنه‌پیشه چی می‌فهمند از حقیقت؟ فهم حقیقت ایمان می‌خواهد و تقوا؛ و هر کس از حقیقت در حد یقین و اخلاصش، قدری نوش می‌کند … لازمه‌ی فهم، تقوا و ایمان است. فهم که می‌گویم مرادم نه فقط فهم فلسفی ِ برآمده از یونان که شناخت [...]

با دل چرکین نمی‌توان و نباید نزدیک امر قدسی شد؛ دو کار می‌توان کرد: یا دل چرکین را قبول کرد و وصول امر قدسی را فراموش کرد* یا رنج زدودن چرک بر نفس هموار کرد تا گشوده شود درهای عالم قدسی؛ و من کدام را خواهم برگزید؟ * فراموش نمی‌توان کرد؛ تنها سر در آخور** [...]