به هر تقدیر، آغاز پدیده «زن زدگی» را باید در ابتدای انقلاب صنعتی جستجو کرد. زمانی که روز به روز بر شمار کارخانه های صنعتی و بنگاه های اقتصادی افزوده می شد. کمبود نیروی کار سبب افزایش دستمزد کارگرهای مرد شد و این گرانی به مذاق سرمایه داران خوش نیامد. آنها جهت جبران، دست به کارهای متعددی زدند که از جمله آنها استفاده از نیروی کار زن در کارخانجات بود. زن ها که پیشتر از این در جامعه فئودالی در سایه خانواده به کارهای کشاورزی و یا خانه داری، اشتغال داشتند، به کار مستقل در کارخانجات وارد شدند. بورژوازی صنعتی ضمن آن که با وارد کردن زنان عرصه را بر مردان که مزدهای بیشتری می طلبیدند تنگ کرد، تلاش کرد تا با پرداخت مزد های اندک، از آنها همان کار مردان را مطالبه نماید. این درآمد ناچیز به مذاق زنان که پیش از این درآمدی نداشتند خوش آمد و زین پس، پیوسته بر حضور آنان در مشاغل افزوده شد. این ورود زنان به عرصه کار به دور از محیط خانه و خانواده اگر چه ابتدا به داعیه کمک به خانواده انجام می شد و پاره ای از زنان نیز برای تامین زندگی خود و شوهران بعضا بی کار شده خود در واقع چاره ای جز این نداشتند اما بورژوازی که با مبالغ اندک تری کار مردان را از زنان مطالبه نموده و ضمنا از مزیت های دیگر زنان، بهره می برد، روز به روز بر شمار کارکنان زن خود افزود و زنان نیز شادمان از رها شدن از یوغ شوهران خود یوغ مردان بورژوا و صاحب کاران خود را با کمال میل پذیرفتند.

البته نظام سرمایه سالاری با ورود زنان به عرصه اشتغالِ مستقل از خانواده بهره دیگری نیز برد و آن دامن زدن به مصرف زدگی جامعه بود، زیرا بخش زیادی از مصرف جامعه را زنان انجام می دهند. در واقع زنانی که با حضور در کارخانجات از حضور در خانه و در کنار فرزندان خود محروم شده بودند تا درآمدی کسب کنند، با تدبیر سرمایه سالاری بخش عظیمی از درآمد خود را خرج ارضای نیازهای کاذب خود، چون خرید لباس های لوکس وتجملی، لوازم آرایش و گریم و نیز جراحی های زیبایی و دیگر کارهایی که نظام سرمایه سالار با بمباران تبلیغاتی خود آنها را ارزشمند جلوه داد، می نمودند. مدرنیته و سرمایه سالاری غربی توانستند ضمن برافراشتن بیرق حمایت از حقوق زنان هم از نیروی کار ارزان زنان و هم از نیروی مصرف بالای آنان بهترین بهره را ببرند. در واقع سرمایه سالاری علی رغم تظاهر دروغینش به حمایت از حقوق زنان، به قول میشل فوکو آنان را بازیچه خود نمود.

به هر روی استقلال اقتصادی زنان و کار مستقل از خانواده، موجب شد که آهسته آهسته ساختار خانواده در جامعه دستخوش تغییر شود؛ بدین ترتیب زنانی که درآمدی کسب کرده بودند دیگر میل کمتری برای حضور در خانه و خانواده و فرزند پروری و شوهر داری از خود نشان دادند و ضمنا به تحقیر این کارها نیز پرداختند و این در حالی بود که آنان کار در محیط خشک و خشن کارخانجات و یا ادارات و تبعیت بی چون و چرا از فرامین و خواسته های گاه نامشروع کارفرمایان را پیروزی ای بزرگ و دستاوردی چشمگیر و تاریخی برای خود قلمداد می کردند.

این زنها در صورت ازدواج، به جای همکاری با همسر خود به رقابت برای کسب قدرت بیشتر در خانواده می پرداختند و از این رو بود که نقش مردان در خانواده به عنوان رییس خانواده کم کم به محاق رفت. زنان با این دستاویز که در طول تاریخ همواره به آنها ستم شده است، خواهان اخذ حق و حقوق بیشتر و در صورت امکان حقی بیشتر از مردان، جهت جبران مافات بودند. البته این دعوی فمنیست ها که در تاریخ همواره بر آنها ظلم شده است، حتی اگر قابل اثبات هم باشد تنها بخشی از حقیقت است؛ زیرا مردان نیز در طول تاریخ همواره مورد ظلم و ستم مستکبران و مستبدان بوده اند و حتی شاید این مستبدان گاهی از خون زن ها و کودکان می گذشتند اما هیچ گاه از خون مردان نمی گذشتند و با شدیدترین وجه ممکن آنها را مجازات می کردند.

متاسفانه بسیاری از دیگر ادعاهای فمنیستی نیز چنین است؛ مثلا آنها مدعی می شوند که زن تاکنون تنها نقش همسر فداکار و مادر دلسوز را داشته است. این سخن اگر درست باشد با کمی تامل متوجه می شویم که مردان و پدران ما نیز تاکنون همین وضعیت را داشته اند؛ یعنی تنها دغدغه و همتشان کار و کوشش خستگی ناپذیر برای رفاه و آسایش خانواده شان، چه همسر و چه فرزندان، بوده است و آنها نیز چیزی بیشتر از همسر فداکار و پدر دلسوز نبودند.

همچنین فمنیست ها مدعی اند که آنها در برابر کار در منزل مزدی دریافت نمی کردند. اگر چه از نظر شریعت اسلام زن می تواند برای کاری که در منزل می کند، طلب مزد نماید اما حقیقت این است که اکثریت مردان نیز هر چه دستمزد می گرفتند خرج زن و فرزند خود می کردند و بخش بسیار ناچیز آن را برای خود ذخیره می نمودند. در واقع بسیاری از دعاوی و شعارهای فمنیست ها چنین است. یعنی در بادی امر بدیهی و بی شک و شبهه می نماید ولی با کمی مطالعه و تعمق متوجه می شویم که این دعاوی ظلم و ستم چندان هم بدیهی و غیر قابل تردید نیستند.

باید اذعان کرد سودای فمنیست ها از طرح چنین مطالبی به حاشیه کشاندن مردها و دست یافتن به مزایا و حقوق بیشتر در کنار تکلیف و وظایف کمتر است. یکی از حربه هایی که زنان فمنیست از آن تاکنون بیشترین بهره را گرفته اند حربه “مظلوم نمایی” است، آنها با استفاده از این حربه و متهم کردن مردان به ظلم در حق زنان گام به گام مردان را از سطح جامعه پس زدند؛ خانم هلن فیشر، که خود از فمنیست های معروف است در کتابی با عنوان “جنس اول” از این حربه زنان سخن به میان می آورد: «در جوامع غربی زنان با شرکت در گردهم آیی ها و سخنرانی های بین المللی، راهپیمایی ها، دیدار با نمایندگان مجلس و جلب نظر موافق آنها برای تصویب قوانین مورد نظر، نوشتن مقالات مختلف و سایر فعالیتهای مشابه، در جهت احقاق حقوق جنسی و باروری خویش تلاش می کنند. علاوه بر این در حال حاضر اکثر دعوی های مربوط به خشونت های جنسی را زنان مطرح می کنند و در بسیاری از این موارد نیز دادگاهها به نفع آنان رای می دهند. زنان با این گونه تلاش ها وکلا، قضات، روزنامه نگاران، سیاستمداران و سایر اقشار مردم را وادار می سازند تا درباره قوانین و عرف مربوط به مسایل جنسی مطابق معیارهای زنان بیندیشند» (فیشر، ۱۳۸۱ : ۳۱۳ ) این سخنان از یکی از سردمداران فمنیست خود بهترین شاهد بر مدعای ما مبنی بر اینکه زنان فمنیست با مظلوم نمایی در تلاش برای پیش برد مقاصد خود و تبدیل خود به جنس اول (همان طور که از عنوان کتاب خانم فیشر مشخص است) و تبدیل مردان به جنس حاشیه ای و دوم می باشند. خود خانم فیشر معتقد به نوعی انقلاب جنسیتی به نفع زنان نیز هست و در همین کتاب جنس اول به نقل از رابرت فرانکوئر و فیرلی دیکنسون چنین می آورد: «تنها آینده ای که می توان برای انقلاب جنسی نوین پیش بینی کرد این است که زنان و نه مردان هدایت امور را به دست خواهند گرفت.» ( فیشر، ۱۳۸۱ : ۳۴۱ )

به هر روی این دست دعاوی فمنیست ها و ساده لوحی مردان و یا قصد آنان برای سوء استفاده از زنان، سبب شد مسابقه ای میان مردان به ویژه آنان که دارای اداهای روشنفکری هستند، جهت تقدیس زنان و تحقیر مردان شروع شود؛ روشنفکران مخنثی که چونان شرطی شده اند که هر گاه نام زنان و حقوق زنان به گوش آنها می خورد بدون هیچ تدبری به چاپلوسی زبانی یا عملی زنان و قدح و ذم مردیت و مردانگی می پردازند که نمونه هایی از این چاپلوسی ها را در اولویت دادن به استخدام خانم ها در ادارات و نهاده ها و یا دادن این امتیاز به دختران که از سربازی معاف باشند و به همین دلیل حدود ۷۰ درصد دانشگاه ها را اشغال کنند ولی مخالفت با دادن این امتیاز به پسران که در ازای دو سال سربازی، درصدی از سهمیه دانشگاه ها به آنها اختصاص یابد از چنین موارد است. همچنین پر رنگ کردن نقش زنان در فیلم های متعدد سینمایی یکی دیگر موارد تقدیس زنان و تحقیر مردان است. اخیرا فیلم “پارک وی” را مشاهده کردم که یکی از نقش های اصلی آن خانم روانشناسی بود که بسیار فرهیخته و فهمیده می نمود و شوهرش مردی بساز و بفروش و ابله و دایم الخمر که زن او را با لقب خپلو صدا می کرد، که این هم لابد نشان روشنفکریش بود. زن دایم شوهر را راهنمایی می کرد و گاهی هم توصیه می نمود که مواظب خودش باشد. البته این گویا تنها مخصوص ایران نیست و در کشورهای غربی نیز رواج گسترده ای دارد: «آگهی های بسیاری، مردان را به عنوان موجوداتی مسخره و لوده نشان می دهد. یکی از آنها تصویر مرد سنگین وزنی را که مشخص بود رئیس است نشان می داد که سعی می کرد با یک دستگاه ساده کپی کار کند، در پایان این آگهی بازرگانی، دفتر پوشیده از کپی و کاغذهایی بود که همه جا پراکنده شده بود و بالاخره دستیار رئیس که یک زن بود، او را نجات داد. بله آن آگهی مضحک و خنده دار بود اما چرا آن شخصیت مضحک یک زن نبود. پاسخش این است که از لحاظ سیاسی درست نیست که یک زن در یک آگهی تجاری به عنوان انسانی ساده و سبک به تصویر کشیده شود. در آگهی بازرگانی دیگری مردی نشان داده شد که همراه با یک زن بر روی کاناپه نشسته است. او نمی خواست که بازی فوتبال تماشا کند. اما در عوض یک چیز جالب تر و رمانتیک تر و آن اینکه زن می خواست بازی را تماشا کند. صنعت آگهی و تبلیغات، نقش وارونه ای را که فمنیستها در طی بیست سال گذشته به آن دست زده اند به تصویر می کشد. رویکرد احزاب فمنیست، که زنان را “مردتر” از مرد می دانست، می توانست به بقای خود امیدوار باشد. زن نسبت به مرد سوسولی که کنارش نشسته بود دانش بیشتری نسبت به ورزش داشت. کاریکاتور مردها به عنوان انسانهای تنبل و غیر ضروری اخیرا عنوانهای جدیدی را ساخته است» (پاسنو، ۱۳۸۶ : ۴۲ )

در واقع تحقیر مردان توسط جنبش های فمنیستی و نیز خود مردان به اصطلاح روشنفکر روز به روز موجب ارتقای موقعیت زنان در جامعه و خانواده شده است، اما کم کم این قدرت یابی زنان موجب شد که مردان به عناصری حاشیه ای و کم مصرف در جامعه و به ویژه در خانواده تبدیل شوند.

زنان در دنیای مدرن به محور زندگی اجتماعی تبدیل شده اند. شاید بد نباشد که بدانیم materialism یا ماده گرایی که تفکر غالب در مغرب زمین است از ریشه matter است که هم به معنای شیئ محسوس و ملموس است و هم به معنای جنس مادینه و مونث. در واقع ماده در فارسی با matter ریشه مشترک دارند ( د و ت در فارسی به جای هم بکار می روند زردشتی و زرتشتی و ماده و ماته از نمونه های متعدد آن است) و همان طور که در فارسی ماده هم بر شیئ محسوس و ملموس دلالت دارد و هم بر جنس مادینه و مونث، در زبان انگلیسی نیز چنین است. در واقع باید اذعان کرد ماده گرایی و مادینه گرایی دو روی یک سکه اند که امروز تفکر غالب در مغرب را تشکیل می دهند و کسی را یارای انکار و یا انتقاد از آن نیست.

در جامعه خودمان با اینکه هنوز مدرنیته به طور کامل جا نیفتاده است، روند تبدیل شدن مردان به عناصری دست دوم کاملا محسوس است؛ مردان در خانواده اغلب به حساب پس اندازی تبدیل شده اند که نه در انتخاب نوع منزل و محل و مکان آن حق رای دارند و نه در انتخاب لوازم و اثاثیه منزل و نه در چینش و ترتیب آنها. هر چه هست سلیقه خانم خانه و فرزندان است. در مساله فرزندان نیز این مادر است که سکان اصلی تعلیم و تربیت آنان را در دست دارد؛ اوست که مدرسه بچه ها را انتخاب می کند و به مدرسه بچه ها سر می زند و از اوضاع و احوال آنها باخبر است؛ بچه ها نیز در انجام کارها و امورات خود بیشتر با مادر خود مشورت می کنند، البته اگر مشورت کنند. در مساله ازدواج نیز چه برای دختر خواستگار بیاید و چه برای پسر به خواستگاری بروند، این خانم خانه است که حرف آخر را می زند و مرد تنها برای آنکه احترام ظاهریش حفظ شود ناچارست خود را همفکر خانم نشان دهد.

متاسفانه نقش مردها به عناصری کم اثر تبدیل شده و یا همان طور که پیشتر گفتیم به یک حساب پس انداز تبدیل شده است. مردان «زن ذلیل» بهترین صفتی است که خود مردهای مدرن به خود داده اند. البته باید توجه داشت که زن ذلیلی در ذات مدرنیته نهفته است، زیرا مردان دیگر آن مردان گذشته نیستند بلکه تا حدودی به جنس سومی که میان مرد بودن و زن بودن معلق است تبدیل شده اند. امروزه در جامعه خودمان می بینیم که میان اقشار به اصطلاح روشنفکر، زن ذلیلی به یک افتخار بزرگ بدل شده است و هر که می خواهد در این سلک وارد شود ابتدا باید چند دشنام و نفرین در نکوهش مردان و ظلم هایی که در حق زنان روا داشته اند نثار کند و سپس فصلی در منقبت زن ذلیلی سخن بگوید تا بدین وسیله روشنفکر بودن خود را ثابت کند. تکیه کلام این دست به اصطلاح روشنفکران این است که «خانم ها مقدمند» و به این شعار خود نیز بسیار می نازند. با کمی تامل در این شعار بزرگ می توان بیشتر به ابعاد پدیده مدرن «زن زدگی» که پیامدی جز تبدیل زنان به محور و عناصر اصیل و شمس گون و تبدیل مردان به عناصری حاشیه ای، کم خاصیت و تابع زن و قمر گون ندارد، پی برد.

از همین روست که دکتر شریعتی از مردان و پدران مدرن با عبارت «پاپای پپه» یاد می کرد و جا دارد آنها را «بابای ببو» نیز بنامیم و این پپگی و ببویی روز به روز در حال بیشتر شدن نیز هست.

متاسفانه در جامعه ما روز به روز پدیده «زن زدگی» شدید تر می شود، زیرا با توجه به اینکه پسران مجبور هستند به خدمت سربازی بروند، پس به ناچار دو سال از درس و دانشگاه دور می شوند و پس از بازگشت از خدمت نیز به دلیل توقع خانواده نمی توانند با فراغ بال به درس بپردازند. همین امر موجب شده است که دختران که نه خدمت سربازی دارند و نه خانواده از آنها توقع کار و اشتغال دارد، بیش از دو سوم ظرفیت دانشگاه ها را به خود اختصاص دهند. بالا رفتن سطح تحصیلات دختران و تنگ کردن عرصه بر پسران، خود مشکل جدیدی را به وجود آورده که همان عدم تناسب و سنخیت در اشتغال است. دختران تحصیلکرده با مشاغل شایسته و آبرومند و با درآمد بالا از یک سو و پسران کمتر تحصیلکرده، با مشاغلی چون دلالی، مسافرکشی، آبدارچی، پیک موتوری و… از سویی دیگر، یکی از عوارضی است که طلیعه آن نمودار شده است. البته این مساله به همین جا ختم نمی شود زیرا این افراد چه خانم ها و چه آقایان باید ازدواج کنند، آنهم با کسی که طبق عرف جامعه ما باید در شان آنها باشد. اما وضعیت در جامعه چگونه است؟ دختران تحصیل کرده، با مشاغل معمولا مناسبتر، با درآمدهای بیشتر و پسرها معمولا با تحصیلات کمتر و شغل های پایین تر.

در چنین وضعیتی است که مشاهده می کنیم دختران، همسرانی هم کفو و مناسب خود نمی یابند و این سبب بالا رفتن سن ازدواج می شود که خود در حال تبدیل شدن به معضلی بزرگ است. اگر هم عده ای از آنان تن به ازدواج با افرادی پایین تر از خود بدهند، عوارض مختلفی به دنبال خواهد داشت که یکی از آنها تحقیر مرد به عنوان پدر خانواده می باشد. البته یکی از عوامل افزایش طلاق را نیز در همین مساله باید جستجو کرد و در کنار آن همانگونه که عده ای از روان شناسان گفته اند از عوامل گسترش روحیه همجنس گرایانه، به ویژه در میان پسران، وجود پدران ضعیف النفس و کم اثر در خانواده و اقتدار بیش از حد مادر است.

مشکل دیگری که در جامعه ما وجود دارد تمایل برخی پسران به ازدواج با دخترانی است که از نظر سن چندین سال از آنها بزرگترند. متاسفانه این پدیده که عوارض متعددی درپی دارد توسط رسانه ها و کارشناسان آنها دامن زده می شود. اگر چه آنها ظاهرا به نیت خیر و برای سامان دادن به دخترانی که سن بالا دارند به تشویق این مساله می پردازند اما از این نکته غافلند که وجود تناسب میان دختر و پسر، که یکی از این موارد تناسب در سن و سال است، عامل مهمی در تداوم خانواده و جلوگیری از طلاق است. این رسانه ها و افراد با نیت خیر به تشویق پسران به ازدواج با دخترانی که سن آنها بالاترست می پردازند و از این راه می خواهند از عوارض وجود دختران مجرد در جامعه بکاهند اما به این مساله توجه ندارند که وجود یک دختر مجرد ازدواج نکرده از وجود یک زن و مرد مطلقه که چه بسا بچه نیز داشته باشد کم خطر تر است؛ پس بهتر است اگر نیت خیری دارند آن را از طریق تشویق دختران به ازدواج در سنین پایین عملی نمایند. به هر روی یکی از عواملی که سبب افزایش اقتدار زن و تحقیر مرد در خانواده می شود، همین ازدواج دختران سن بالا با پسران سن پایین است.

متاسفانه افزایش اقتدار زنان به ویژه در حوزه خانواده و تحقیر مرد خود یکی از عوامل بر هم خوردن توازن و تعادل نیروها در خانواده است و از آنجا که مرد ریاست خانواده را بر عهده دارد، مشخص است تحقیر او چه عوارضی را به دنبال دارد. شاید جالب باشد بدانیم که یکی از عوارض تنزل موقعیت و جایگاه مرد در خانواده به وجود آمدن انحرافات جنسی و همجنس گرایی به ویژه برای پسران است. اما آنچه دربرخی نظریه ها به عنوان یکی از علل به وجود آمدن همجنس گرایی در برخی پسران بیان شده است تا حدود زیادی تامل برانگیز است؛ و آن عبارت است از وجود مادری قوی و پدری منفعل. ما خود نیز به وضوح مشاهده می کنیم که در جوامع شرقی به ویژه اسلامی که هنوز مرد به عنوان پدر خانواده حیثیت و آبرویی دارد، میزان همجنس گرایی به مراتب کمتر از جوامعی است که پدر منزلت و احترام خود را از دست داده و زن سالاری در آنجا حاکم شده است.

تحقیر مرد در جامعه و به تبع آن تحقیر پدر و حتی حذف کامل پدر، اعم از حذف فیزیکی و یا حذف اثربخشی، عوارض متعددی در پی دارد: «بسیاری از افراد اعتقاد دارند که بی پدری با بزه کاری و خشونت مرتبط است و شواهد تحقیقات هم بر باور آنان صحه می گذارد. حضور پدر در خانه تضمینی برای آن نیست که جوان مرتکب جرم نخواهد شد اما عامل مناسبی برای پیشگیری است. در آمریکا ۶۰ درصد متجاوزان به عنف، ۷۲ درصد قاتلان نوجوان و ۷۰ درصد محکومان حبس های بلند مدت از خانه های بدون پدر بوده اند. پدران برای پسرانشان در نقش یک الگو اهمیت دارند. وجود آنان برای حفظ اقتدار و نظم و نیز کمک به حفظ خویشتن داری و احساس همدلی در پسران ضرورت دارد. متاسفانه برای آینده نزدیک کار از کار گذشته است…. در طی سه دهه گذشته به تعداد نوجوانانی که رابطه جنسی داشته اند، افزوده شده است. در نیمه دهه ۵۰ {۱۹۵۰ } فقط ۲۷ درصد دختران تا ۱۸ سالگی آمیزش جنسی داشتند و این رقم در سال ۱۹۸۸ به ۵۶ درصد که یک چهارم آنها پانزده ساله بودند رسیده است… عوامل بسیاری، از سن پایین بلوغ جنسی دختران تا تضعیف هنجارهای فرهنگی، در این روند موثر هستند. اما بی پدری هم به اندازه این عوامل و شاید بیشتر، اهمیت دارد. عقل سلیم پشتوانه محکم پژوهش هایی است که می گویند پدران نقش کلیدی در شکل گیری رفتار جنسی دختران شان دارند… بنابر نظرسنجی های اخیر ۲۰ درصد زنان بزرگسال و ۵ تا ۱۰ درصد مردان بزرگسال، در زمان کودکی شان سوءاستفاده جنسی را تجربه کرده اند. با این همه خشونت جسمانی درباره کودکان حدود دو برابر شایع تر از خشونت جنسی است. اکثر شواهد، افزایش واقعی بدرفتاری با کودکان در هر دو مورد جسمی و جنسی را در دهه های اخیر نشان می دهد. یکی از بزرگترین علل موثر بر سوءاستفاده از کودکان، فروپاشی خانواده و زندگی در خانوارهای زن سرپرست و تک سرپرست است که تقریبا در تمامی بررسی های انجام گرفته، مشاهده شده است… چرا زندگی در خانواده بدون پدر، کودکان را در معرض چنین مخاطراتی قرار می دهد؟ عموما دو توجیه ارائه می شوند: کودکان تحت نظارت و حمایت کمتری هستند و بیشتر دچار کمبود محبت می شوند که این باعث افزایش آسیب پذیری آنان در مقابل سوءاستفاده کنندگان جنسی می شود؛ این افراد بچه ها را با ابراز محبت، علاقه و دوستی به دام می اندازند. نبود پدر هر دوی این توجیهات را در بر می گیرد…. یکی دیگر از مشکلات جدی در همه گزارش ها ناپدری است… تقریبا یک زن از هر شش زنی که در سالهای کودکی اش ناپدری نقش پررنگی به عهده داشته است، مورد سوءاستفاده جنسی او قرار گرفته است، اما فقط یک زن از هر ۴۰ زن مورد سوءاستفاده پدر بیولوژیکی خود قرار داشته است» (پوپنو، ۱۳۸۹ :۵۴ )

البته تنها کودکان از پدیده بی پدری و تحقیر و توهین به مرد و پدر و گاه حذف آن در رنج و سختی نمی افتند بلکه این شاهکار زنان و فمنیستها دامن خود آنها را نیز گرفته است: «هر چه زن قوی تر باشد، همسرش ولخرج تر می شود. به طور صریح هیچ چیز به اندازه تصویر مردی که شریک ازدواجش، حق تصمیم گیری و نقشش را در خانواده نادیده گرفته، رقت انگیز نیست. اغلب این مردان کارشان به ایستادن بیهوده در گوشه خیابان ها منتهی می شود یا اینکه ناامیدی شان در هرگونه رابطه با زنان به طور تهاجمی بیرون می ریزند. (پاسنو، ۱۳۸۴ : ۱۰۵ )

به هر روی تحقیر مرد و تکریم بیش از حد و گاه چابلوسانه زنان و تبدیل آنان به جنس اول، با اولویت دادن به آنها در حضور در دانشگاه، در استخدام و اشتغال و…، علاوه بر ضرر و زیانی که برای مردان و کودکان دارد، گریبان خود زنها را نیز می گیرد. یکی از آن موارد طبق گزارش دیلی تلگراف بدین شرح است: «مردانی که درآمد آنها از همسرشان پایین تر است و از لحاظ مالی به آنها وابسته هستند با احتمال بیشتری ممکن است به سراغ زن دیگری بروند. دانشمندان با انجام تحقیقاتی برای بررسی تاثیر میزان درآمد زنان و مردان روی تعهد آنها به یکدیگر، متوجه شدند مردانی که درآمد کمتری نسبت به همسر خود دارند ممکن است با احتمال ۵ برابر بیشتر با زن دیگری رابطه برقرار کنند. محققان معتقدند برخی از مردان برای تسکین ناراحتی ها و احساسات خود که به دلیل کمرنگ شدن نقش سنتی آنها به عنوان نان آور خانواده به وجود می آید به سمت زن یا زنان دیگر سوق پیدا می کنند…. کریستین مانچ، روانشناسی که این تحقیقات را انجام داده است در این باره گفت: احتمال ارتباط با زنی دیگر غیر از همسر در مردانی که درآمد شان از همسرشان کمتر است، ممکن است تا ۵ برابر افزایش پیدا کند. مهم ترین دلیل آن هم عدم رضایت آنهاست. آنها از زندگی خود راضی نیستند و احساس خوشایندی در این مورد ندارند. البته از سوی دیگر وابستگی زنان به همسر در مورد مسایل مالی هم باعث افزایش رضایت مندی مردان می شود و هم میزان پایبندی آنها به زندگی و تعهد به همسر را افزایش می دهد، به طوری که همسران زنانی که به طور کامل از لحاظ مالی به همسر خود وابسته هستند با احتمال ۷۵ درصد بیشتر از همسران زنان مستقل نسبت به همسر خود وفادار می مانند» ( مانچ، ۱۳۸۹ : ۱۲ )

همچنین ازدواج و وجود یک مرد توانمند و حامی در کنار یک زنی که به شوهرش و اقتدار او احترام می گذارد نقش به سزایی در تامین آسودگی روانی هر دوی آنها دارد. البته اثر مثبت آن برای زنان، به دلیل ساخت ویژه جسمی و روحیشان بیشتر است، زیرا «وقتی که تعداد مردان غیر متعهد بالا رود، میزان خشونت علیه زنان هم افزایش می یابد… ازدواج عامل امنیتی محکمی برای زنان به شمار می آید. ازدواج رضایت بخش میان شریکان جنسی وفادار، به خصوص وقتی بچه های بیولوژیکی خود را بزرگ می کنند، باعث بروز خشونت کمتری در مقایسه با شرایط دیگر است». ( پوپنو، ۱۳۸۹ : ۵)

به نظر می رسد اگر می خواهیم از این وضعیت به درآییم، و یا حداقل وضعمان بدتر از این نشود، بهتر است که این مسابقه ای که میان مردان روشنفکر، برای تحقیر خودشان و تکریم زنان وجود دارد، کنار گذاشته شود. همچنین بهتر است که با توجه به اینکه بانوان محترم این امتیاز بزرگ را دارند که از خدمت دو ساله سربازی معاف می باشند این امتیاز را هم به پسرها دهیم که برای آنها سهمیه ای در دانشگاه ها قایل شویم، که این کار حتی به نفع خود خانم ها و تمام جامعه خواهد بود؛ زیرا نمی توان تصور کرد سرنوشت زنان و مردان یک جامعه از هم جداست و آنچه به نفع خانم هاست به ضرر آقایان است یا بالعکس.

همچنین باید توجه داشت که در نظام اجتماعی و اقتصادی اسلام نه مانند نظام لیبرالی غربی تک تک افراد اصالت دارند و نه مانند نظام سوسیالیستی جامعه اصالت دارد بلکه در کنار احترام به فردیت افراد و جمعیت جامعه، آنچه اصالت دارد خانواده است و از آنجا که خانواده حول ریاست مرد و مدیریت زن می چرخد، باید از تحقیر مرد در جامعه اجتناب کرد.

باید توجه داشت که هر خانواده ای برای شکل گیری و تداوم به دو عنصر نیازمند است یکی آسایش و دیگری آرامش؛ مسوول تامین آسایش، که ناظر به امکانات رفاهی و مادی است، مرد است و این وظیفه ذاتی و اصلی اوست. اما مسئول برقراری آرامش، که ناظر به امور معنوی و عاطفی و تامین امنیت روانی است، زن است و این مهم ترین وظیفه زن است که هیچ کس جز او نمی تواند آن را انجام دهد. بنابراین طبیعی است که خانواده ای می تواند استمراری با نشاط و پویا داشته باشد که این دو عنصر آسایش و آرامش را که مکمل یکدیگرند، در کنار هم داشته باشد.

در اینجا تذکار این مطلب ضروری است که از آنجا که خانواده باید حول ریاست یک نفر بچرخد- زیرا یک نهاد نمی تواند دو رییس داشته باشد – از نظر اسلام این ریاست با مرد است: « الرجال قوامون علی النساء » البته ریاست مرد به معنای دیکتاتوری و ستمگری نیست بلکه به معنای “جوانمرد سالاری” است یعنی ریاستی توام با مروت، گذشت، احترام و محبت مرد به همسر و فرزندان و اهل خانواده؛ بنابراین ضرورت دارد که برای حفظ کیان خانواده بیش از این به تحقیر مردان در جامعه دامن زده نشود.

ذکر اقرار هایی از برخی زنان که زمانی فمنیست بوده اند در اینجا جالب می نماید، زیرا فمنیسم هر چند در راستای حقوق زنان و بر خلاف میل مردان حرکت کرده است، اما آنچه نتیجه داده در واقع به نفع مردان، البته نه همه مردان بلکه مردان هوسباز و بی قید و بند بوده است. خانم دانیل کرتیندن در این خصوص می نویسد: « این مردان هستند که نفع بیشتری از تصمیم زنانشان مبنی بر مستقل بودن، کسب کرده اند. ایدئولوژی آزادی جنسی که اساس فمنیسم است تا کنون بهترین چیز برای مردان جوان بوده است… سکس، بدون منع اجتماعی، یا قبول هر گونه مسئولیت!»

سوزان فیلد در واشنگتن تایمز نوشت: «ممکن است زنان مسئول تغییر قوانین مطلوب کیهانی بین ونوس و مریخ باشند، اما مردان به طور فزاینده ای از آن سود برده اند. آنها آنچه را که آرزو داشته اند (یا لااقل بعضی را) به دست آورده اند: آزادی از قید نان آوری خانه… وقتی ونوس شروع به گوش کردن به ساعت بیولوژیکش می کند یا بدتر از آن حامله می شود، مریخ مجبور نیست برای فرار به لشگر خارجی بپیوندد. او می تواند به سمت یک زن جوان تر برود که حامله نیست و ساعت بیولوژیک او صدا نمی کند. مرد از جانب دیگر دوستان مردش لکه دار نمی شود یا از جانب دیگر زنان مورد انتقاد واقع نمی شود یا… آیا کسی تعجب نمی کند چرا شوونیستهای مرد توسط فمنیست های مرد جایگزین شده اند؟ همان طور که زنان فعالانه برای کسب برتری و قدرت، که قبلا در حوزه مردان بود تلاش می کنند، مردها نیز دوباره در جستجوی لذت پرستی هستند. خوانندگان مجله سکسی playboy در بین مردان دانشگاهی ۶۲ درصد بیشتر از ۴ سال گذشته است…. بسیاری از مردان جوان این نسل، نقش پشتیبانی را که در کتاب مقدس توصیف می شود نمی فهمند، زیرا آنان توسط مادرانی پرورش یافته اند که توسط فمنیستها به آنها تلقین شده که نقش پدر به عنوان پشتیبان مفهومی بیگانه است. مادران آنها آرزومند چنین نقشی بوده اند، اما آنها خود نمی دانند چگونه آن را به پسرانشان بیاموزند. روز شنبه من در دفترم مشغول کار بودم، مرد جوانی از کارکنان فوکوس به دفترم آمد… او در رشته جامعه شناسی که در دانشگاه محلی در حال گذراندن آن بود دچار مشکل شده است. او گفت که استاد از ۲۰۰ دانشجوی کلاس نظرخواهی کرده و فقط ۵ نفر گفتند که چنانچه ببینند زن جوانی مورد تجاوز واقع شده، در قضیه مداخله خواهند کرد. گرچه این موضوع خوف انگیز است، اما شما باید دیدگاه ذهنی مردان جوانی را در نظر بگیرید که در سن رشد خود این پیام را توسط فمنیست ها آموخته اند: زنان با مردان برابرند، آنها می توانند از خود مراقبت کنند» ( پاسنو، ۱۳۸۴ : ۱۱۸ )

به هر روی به منظور بازیابی جایگاه خانواده و ازدواج و ایجاد خانواده های جوانمردسالار باید پیش از آنکه بیش از این دیر شود دست به کار شد. دیوید پوپنو در این خصوص چنین می نویسد: «با بازگرداندن پدران به جایگاه خود در زندگی فرزندان شان تا حدی باید سیر تغییر فرهنگی چند دهه گذشته به سوی فرد گرایی افراطی را خنثی کنیم. باید دوباره برخی گزاره ها یا یافته های فرهنگی را که در سراسر تاریخ از نظر جهانی پذیرفته شده بودند، ولی امروزه متداول نیستند، هر چند کاملا از بین نرفته اند، احیا کنیم. ازدواج باید به عنوان نهاد محکمی از نو بنا شود، نقش پدر نیز باید دوباره تعریف شود، چنین تغییراتی به هیچ وجه غیر ممکن نیست» (پوپنو، ۱۳۸۹ : ۵۵ )

منابع و مآخذ:

۱- پاسنو، دایانو (۱۳۸۶). فمنیسم راه یا بی راه:کشف دوباره خواست خدا برای آزادی زنان. ترجمه محمد رضا مجیدی.تهران دفتر نشر معارف

۲- پوپنو، دیوید (۱۳۸۹). دنیایی در نبود پدران” ترجمه مریم رفیعی در دوماهنامه علمی، فرهنگی و اجتماعی زنان حورا شماره ۳۵ صص ۵۳ تا ۵۶٫

۳- کاپلان، هارولد و بنیامین سادوک (۱۳۶۹). مسایل جنسی و اختلالات روان تنی. ترجمه نصرت الله پور افکاری تبریز : انتشارات رسالت.

۴- فیشر، هلن (۱۳۸۱). جنس اول. ترجمه نغمه صفاریان پور تهران: انتشارات زریاب.

۵- مانچ، کریستین (۱۳۸۹). “مردان کم درآمد بیشتر به همسران خود خیانت می کنند” در هفته نامه سلامت { به نقل از دیلی تلگراف } سال ششم، ۶ شهریور، شماره ۲۸۴ ص ۱۲

منبع: رضا مهریزی، فصلنامه سمات، شماره سوم، پاییز ۸۹

رضا مهریزی فرزند عبدالرسول متولد ۱۳۵۹ شهرستان ورامین. در سال ۱۳۸۳ در مقطع کارشناسی الهیات و معارف گرایش فقه و مبانی حقوق اسلامی از دانشگاه تهرانmehrizi و در سال ۱۳۸۸ در مقطع کارشناسی ارشد ایرانشناسی از دانشگاه شهید بهشتی فارغ التحصیل شد . از پایان نامه وی با عنوان “بررسی تطبیقی نقش دولت ساسانی و صفوی در احیای هویت ملی” در چهاردهمین جشنواره پایان نامه های دانشجویی سراسر کشور ، خردادماه سال ۱۳۸۹ به عنوان پایان نامه برتر در رشته تاریخ ، تقدیر شد. از وی تاکنون مقالات متعددی در نشریات مختلف به چاپ رسیده است.

]]> http://www.eilia13.ir/tarlog/archives/2169/feed 7 http://www.eilia13.ir/tarlog/archives/2166 http://www.eilia13.ir/tarlog/archives/2166#comments Thu, 05 Jan 2012 16:54:19 +0000 علی الف http://www.eilia13.ir/tarlog/?p=2166 عشق؛
یعنی قلب چون آئینه‌ای…

واقعا مظلوم‌ترین فرد برای ماها امام روح الله است. فقط اسمش را می‌دانیم. آن مرکز هدم و تخریب آثار که دست عده‌ای خائن به آرمان‌های امام افتاده است برای سودجویی‌های شخصی و سیاسی، یک ذره خدمت نمی‌کنند به امام. دریغ از یک نسخه عربی و انگلیسی درست از صحیفه امام. از هزاران کاری که باید می‌کردند، هیچ نکردند! ماجرای ۱۶ آذر ۸۸ و نهایت وقاحت مسئولان این مرکز از یادمان نمی‌رود. خدا ازشان نگذرد…
موسسه‌ای به نام امام، علیه امام…
درباره ۱۶ آذر ۸۸: مستندات توهین‌ها را به مرکز نشر آثار امام خمینی داده ایم، منتظر موضع گیری هستیم! / نامه سرگشاده + تهیه و ارسال CD اهانت ها به انصاری

مدت هاست عمرِ کاری شما در آن موسسه به پایان رسیده است!… مرکز واقعی حفظ و نشر ارزش‌های حضرت امام روح الله(ره) در قلب‌های مردم آزاده جهان است، نه صندلی چند روزه شما و اگر این بار نیز سکوت کنید، این مرکز برای همیشه به روی شما بسته خواهد شد.

شعر بسیار زیبای یکی از دانشجویان امیرکبیر در همان ایام: همان‌ها که گویند ما یار تو / چرا پاره کردند رخسار تو؟ (توضیحات تفصیلی از حوادث آن موقع: +)متاسفانه مدتها یک سایت درست حسابی در نت درباره امام وجود نداشت. حتی صحیفه را نیز نمی‌شود درست داشت. تبیان یک نسخه ضعیف گذاشته است. حتی یک جمله از امام را که در گوگل جستجو می‌کنی، این سایت را نمی‌آورد. می‌توانید نسخه خوبی از نرم افزار صحیفه را از این جا دانلود کنید. امکانات بسیار خوبی دارد برای استفاده در کامپیوتر.بارها جمع‌های مختلف مردمی سعی کردند سایت‌هایی برای امام راه اندازی کنند. اما به دلایل مختلف کار تا مرحله‌ای جلو رفته است بعد ادامه نیافته است. مثلا این نمونهنسبتا مناسب را ببینید. حالا یک نفر پیدا شده است که برای امام یک سایت بسیار جذاب طراحی کرده است. حتی خط به خط صحیفه را خوانده و غلط املایی‌های نسخه‌ی تایپی را گرفته است و در سایت قرار داده است. یا هر سخنرانی‌ای که تلویزیون از امام پخش می‌کند، ضبط می‌کند تا به مرور روی سایت بگذارد.

http://farsi.rouhollah.ir

گذشته از امکانات فنی خوبی که دارد، یک بخش جذابی دارد به نام «امروز در صحیفه»؛ که در آن مطالبی از صحیفه را که در سال‌های مختلف در تاریخ روز، صادر شده، نمایش می‌دهد. بخش دیگرش کلمات قصار از امام روح الله است. قابلیت‌های خوبی دارد. سایت  به همت یکی از عاشقان امام روح الله راه افتاده است. قطعا هنوز باید کارهای زیادی کرد. هم برای تکمیل محتوا و هم برای تبلیغ؛
اگر کسانی هستند که ایده‌هایی برای این سایت دارند، بگویند تا کار شود. اگر کسی هم هست که به صورت جدی (و نه از روی جو گیری) بخواهد کمک  بکند، خبر دهد. مثلا می‌دانم غیر از پیشنهاد ایده‌های جدید، به کسانی احتیاج دارد تا نسخه‌های تایپی عربی وانگلیسی صحیفه امام را خط به خط بخوانند، و غلط‌های احتمالی‌اش را بگیرند. هر کمک دیگری هم می‌توانید بکنید، خبر دهید. ان شاء الله بتوانیم یک قدم کوچکی برای اشاعه آرمان‌های امام برداریم…

یک کار خوب مردمی دیگر، که توسط یک نفر مجاهد پیگیر انجام می‌شود، سایتی است درباره سید حسن نصرالله. این سایت نیز -تا آنجا که می‌دانم- توسط یک طلبه جوان مشهدی مدیریت می‌شود، از آن کارهای پربرکت مردمی است که تنها با خلوص عاشقان امام روح الله انجام می‌شود.

http://www.moqawama.ir

در این سایت، فیلم، صوت و بیانات سید حسن نصرالله، رهبر حزب الله لبنان و از بزرگترین متفکرین معاصر، را قرار می‌دهد. سعی می‌کند، کلام این نواده‌ی واقعی امام روح الله را ترجمه کند. تقسیم بندی موضوعی نیز دارد. قطعا با دادن ایده‌ها و کمک‌هایی (از تولید ایده و محتوا تا تبلیغ)، این سایت نیز می‌تواند یاری بخش خوبی باشدهر دوی این سایت‌ها را تبلیغ کنید!

اما کسانی که بیشتر پیگیر تحولات شمال آفریقا بودند، حوالی سال ۲۰۰۶ را به خاطر می‌آورند که جنگ بین «اتحادیه‌ی محاکم شرعی اسلامی سومالی» و اتیوپی، مدتها خبرساز بود. جنگی که اسلام‌گراهای سومالی در اعتراض به حضور نظامی تمام عیار اتیوپی در این کشور برای حمایت از شبه‌دولت نظامی غرب‌گرای سومالی، وارد آن شده بودند.

اسلام‌گرایان سومالی همان موقع این کار اتیوپی را اقدامی به دستور آمریکا، جهت جلوگیری از ایجاد امنیت و آرامش در سومالی و اجرای احکام اسلامی می‌دانستند. چرا که پیش از این نیز از دخالت‌های اتیوپی-که خود دولتی کاملا وابسته به آمریکا دارد- در حمایت از شبه‌نظامیان غرب‌گرای سومالی، انتقادات شدیدی کرده بودند. همان ایام بود که مستند مرکز فرهنگی- مردمی میثاق درباره اسلام‌گرایان سومالی به کارگردانی سلیم غفوری، مورد توجه قرار گرفت.

قحطی و گرسنگی

اما اینک سومالی تصویر دیگری در ذهن‌ها یافته است. قحطی و مصیبت، انتشار تصاویر و اخبار دردناک از کودکان و زنان و مردان سومالیایی دل‌ها را سخت ملتهب می‌کند. آمارها از وضعیت کودکان بسیار درد آور است. آژانس آوارگان سازمان ملل خبر داده است که « قحطی تاکنون جان ۲۹ هزار کودک سومالیائی زیر ۵ سال را تنها در جنوب سومالی گرفته است». مدیر برنامه جهانی غذا گفته است: «هر ۶ دقیقه یک کودک سومالیایی به دلیل قحطی زدگی و فقر جان می سپارد». ۶۴۰ هزار کودک دیگر نیز به سوء تغذیه مبتلا هستند و بیماری به شدت جان کودکان سومالی را به تهدید می‌کند. و سه میلیون و ۶۰۰ هزار نفر از مسلمانان سومالیایی در وضعیت هشدار به سر می‌برند. حداقل ۱۲ میلیون و ۴۰۰ هزار نفر در شاخ افریقا ازجمله سومالی، جیبوتی و… از خشکسالی شدید رنج می برند. نبود آب آشامیدنی سالم و شرایط بهداشتی سبب شیوع بیماری‌هایی همچون وبا شده است. در کنار این آمارها، دیدن تصاویر و فیلم‌های بسیار دردناک کودکان و افراد گرسنه و در حال فوت، تصویری به شدت ترحم آفرین و تاسف بار را برای مخاطب به همراه دارد.

البته این همه‌ی ماجرا نیست. با تقریب خوبی تمام مردم سومالی مسلمان (از فرقه شافعی‌) هستند. علی‌رغم تمام سال‌های دشواری که بر سومالی گذشته است، مردم این دیار عشق بسیاری به اسلام دارند. و امسال که ماه رمضان با قحطی شدید و مرگ عزیزانشان همراه بود، باز روزه های مومنانه و نمازهای جماعت در گرما و تشنگی و سختی، به پا بود. و این افطارهایی با سفره‌های خالی اجر فراوانی برای این مسلمانان همراه خواهد داشت. همین عشق و عمل به شریعت است که این‌ها را با وجود مصیبت‌هایی دشوار، چنین کریم و عزت‌مند نگاه داشته است. عزت و کرامتی که باید سعی کنیم ما نیز در کمک به آنها رعایت کنیم. نکند با نشان دادن تصاویری، یا طرز کمک‌مان، یا با منت گذاشتن، برادران و خواهرانمان را ذلیل نشان دهیم و از کرامتشان در نگاه ما کم شود.

فقر در سرزمین ثروت ها و جنگ

علی‌رغم فوری بودن و ضروری‌بودن خطر قحطی برای این کشور، این تنها و ریشه اصلی مشکلات سومالی نیست. کشوری که منابع خوبی از آهن، نفت، گاز، و به ویژه اورانیوم دارد، در یک موقعیت استراتژیگ و مهم قرار دارد (به عنوان نمونه بسیاری از جریان انتقال انرژی جهان از آبهای این منطقه صورت می‌گیرد)، چرا باید سالیان دراز پس از اعلام استقلال در ۱۹۶۰ از قیمومیت انگلیس و پیشتر ایتالیا، درگیری‌های سیاسی، کودتاها، جنگ‌ها داخلی آن کشور را ملتهب نگاه دارد؟

باید کمی به عقب برگردیم. از زمان استقلال پس از چند سال اولیه درگیری، محمد زیادباره، توانست حکو.مت نسبتا با ثباتی را تشکیل دهد. وی که خود یک ژنرال بود، گفته می‌شود از حمایت آمریکا به دلیل مدیریت کشورهای همسایه (مثلا اتیوپی که آن موقع از حامیان شوروی بود)، برخوردار بود. وی البته اقدامات نسبتا خوبی هم مثلا افزایش ضریب سوادآموزی در کشور از۵ به ۵۵ درصد داشت. اما درگیری‌های قدرت و رفتارهای وی، و نقشه‌های جدید آمریکا در منطقه، ایجاد شدن گروه‌های شورشی که مثلا در شمال اعلام استقلال نسبی کردند، باعث شد در سال ۹۱ دولت وی سقوط کند. و جنگ داخلی آغاز شود. شکل‌گیری گروه‌های مسلح در نقاط مختلف، باعث افزایش بسیار زیاد ناامنی و به‌هم‌ریختگی اوضاع این کشور شد.

در آن سال‌ها سازمان ملل پس از صدور قطع‌نامه‌های مطابق معمول بی‌فایده، با عملیاتی به نام «زنده کردن امید» اعلام کرد قصد کمک به مردم سومالی را دارد. ولی اتفاقی که افتاد این بود که بوش پدر در اواخر دولتش ۳۰ هزار نفر از نظامیان آمریکا را در سومالی مستقر کرد. به نظر می‌رسید این حضور نه برای کمک که به دلیل برنامه‌ی آمریکا برای افزایش حضور نظامی در شاخ آفریقا و اقیانوس هند و خلیج عدن بود.

اعتراضات مردم‌ و گروه‌ها به رفتارها و حضور آمریکا، باعث جنگی بین گروه «محمد فرح عیدید» با آمریکا شد. جنگی که شکست در نهایت با آمریکا بود و با سقوط یک بالگرد آمریکایی در سال ۹۴ و نمایش تصاویر جنازه‌های سوخته آمریکایی و نیز گرداندن یک باقیمانده آن در خیابان‌ها، به اوج رسید. این اتفاق که باعث تحقیر بی‌سابقه آمریکا در قاره سیاه شد، زمینه را برای خروج نظامیان آمریکایی از سومالی توسط کلینتون فراهم آورد. هر چند بعدها آمریکا با ساخت فیلم سفارشی سقوط شاهین سیاه سعی کرد این تحقیر را کمی التیام ببخشد.

اتحادیه محاکم شرعی در سرزمینی بدون قانون و حکومت

در این شرایط، بعضی از علمای دینی برای رسیدگی به وضع مردم در نبود دولت و قانون، بر اساس احکام اسلامی در مناطق مختلف دست به تشکیل دادگاه‌های شرعی کردند. برای ضمانت اجرای احکام، هر دادگاه یک شاخه نظامی نیز داشت. با استقبال مردم و تامین امنیت و آسایش، این دادگاه‌ها به سرعت در نقاط مختلف توسط علمای گوناگون رشد یافت. فرآیندی که در سال‌های حوالی ۲۰۰۵ با متحد شدن این دادگاه‌ها و تشکیل «اتحادیه محاکم شرعی» به ریاست «حسن طاهر اویس» و ریاست اجرایی «شیخ شریف احمد»، درس‌خوانده‌ی الازهر، شد.

این اتحادیه با تلاش برای سامان دادن به اوضاع سومالی، با پیشروی مناسبی جنگ‌سالاران را شکست داده و موگادیشو را نیز فتح کرد. در حالی که نشانه‌هایی از اصلاح امور و آرامش به چشم می‌خورد، ارتش اتیوپی با اشاره آمریکا وارد جنگ تمام عیار علیه این اتحادیه و حمایت از شبه‌نظامیان غرب‌گرا شد. هر چند با مقاومت مردم در سال ۲۰۰۸ مجبور به ترک سومالی شد. پس از سال‌های ۲۰۰۷ شریف احمد، از سوی همرزمان سابق متهم به برقراری ارتباط با آمریکا شد و وی از سمتش استعفا داد. پس از آن با رایزنی‌های گوناگون در سال ۲۰۰۹ به ریاست‌جمهوری سومالی رسید. انتخابی که هم‌پیمانی وی با آمریکا را چندان دور از واقعیت نیز نشان نمی‌دهد.

آمریکا در طول سالهای پس از ۱۱سپتامبر با ادعای مبارزه با تروریسم در سومالی، علاوه بر اینکه خود با هواپیماهای بدون سرنشین و موشک‌های کروز این کشور را مورد حمله قرار می‌داد، از نیروهای نظامی آمیسام (شاخه نظامی اتحادیه آفریقا) برای جنگ در سومالی استفاده می‌کرد.

قدرت نظامی و گرسنگی، ابزار آمریکا علیه مردم سومالی

همچون استراتژی آمریکا برای حمله به عراق، در سال ۲۰۰۹ برنامه جهانی غذا را مجبور کرد برنامه های تأمین غذا را در سومالی متوقف کند. چرا که همچون استراتژی اسرائیل در غزه، مدعی بود کمک‌های غذایی و دارویی باعث کمک به نیروهای تروریستی (که منظورشان نیروهای اسلام‌گراست)، می‌شود. این اقدامی بود که تاثیر مهمی در ایجاد سوء تغذیه کودکان داشت.

اما پس از بروز قحطی، آمریکا همچون سایر موارد حضور خود در جهان، به بهانه کمک و با رسانه‌های تبلیغاتی خود، زمینه را برای حضور نظامی گسترده در سومالی فراهم می‌کند. همانطور که در زمان سیل پاکستان به جای کمک واقعی به بمباران پاکستان دست می‌زد. همین روند در سومالی در حال اجراست. به گزارش سایت فرانسوی زبان ورلد پرس، در سال جاری آمریکا ادعا می‌کند ۴۳۱ میلیون دلار کمک کرده است. در حالی که اکثر آن به شکل کمک‌های نظامی به دولت انتقالی غرب‌گرا بوده است. برای قحطی تنها ۲۸ ملیون دلار کمک کرده است!

این درحالی است که در تمام سال‌های آشوب و بحران در سومالی غرب به این بهانه که آفریقا از فناوری لازم برای بهره‌برداری از معادنش برخوردار نیست، با شرکت‌های مختلف و با استفاده از نیروی کار ارزان اقدام به تاراج ذخایر عظیم سومالی می‌کند. جالب آنکه بلافاصله پس از حضور شرکت‌های غربی در کنار معادن آفریقایی، بیماری‌های واگیردار در آن منطقه شیوع می‌یابد و جالب‌تر اینکه بر طبق گزارشات، وابستگان به این شرکت‌ها هیچگاه به آن بیماری‌های دچار نمی‌شوند.

اینها گوشه‌‌ای از واقعیات درد اصلی مردم سومالی است. بخش عمده‌ای از اختلاف‌ها، خشونت‌ها، و مصائب مردم این منطقه ریشه در این رفتار مستکبرین دارد. مهمترین مشکل مردم سومالی دیده نشدن این جنگ شدید فقر و غنا، مستضعفین و مستکبرین در این منطقه است. ماجرا یک قحطی و بلای طبیعی معمولی نیست. ماجرا فرآیند نابودی و غارت یک ملت توسط آمریکا و غربیان است. و البته همیشه بهانه‌ی تروریسم! و متاسفانه باید گفت که رسانه‌های داخلی نیز در این حوزه کم‌کاری کرده و تنها با کپی مطالب از رسانه‌های غربی، بی‌هیچ تحقیقی، نیروهای اسلام‌گرا را شورشی و القاعده‌ای می‌نامند. و این باعث نادیده انگاشتن واقعیات اصلی این منطقه شده است.

نیاز جدی مردم سومالی به کمک های ملل مسلمان

اما مشکل بسیار مهم دیگر برادران و خواهرانمان در سومالی، عدم کمک رسانی مناسب به آنان از سوی سایر مسلمانان و دولت‌هاست. سازمان ملل که تقریبا جز اعلام برخی آمارها و فرستادن نیروهای نظامی –آنچه آمریکا می‌خواهد-، کار دیگری برای مردم سومالی انجام نداده است. برنامه‌ی کمک غذایی به دستور آمریکا قطع شده است. و بهانه‌ی نبود امنیت را دلیل عدم کمک می‌خوانند. اعراب نیز جز موارد اندک و استثنایی (مانند قطر)، حضوری ندارند. سازمان کنفرانس اسلامی وعده‌ی ۳۵۰ ملیون دلاری کمک داده است. اما کی عملی شود، معلوم نیست. ترکیه که با سفر اردوغان، سعی می‌کند حضور فعالتری در جهان اسلام داشته باشد و قرائت خاصی از اسلام –و البته مورد پسند آمریکا- را ترویج کند، به گفته احسان اوغلو، ترکیه ۱۵۰ میلیون دلار به سومالی کمک کرده است. تلویزیون ترکیه نیز سخن از جمع شدن کمک‌های مردمی حدود ۵۰۰ میلیون لیر (حول و حوش ۲۸۰ میلیون دلار آمریکا)، می‌گوید.

در این میان نیز جمهوری اسلامی از جهات گوناگون، کمک‌های فراوانی را انجام داده است. ارسال ۱۴ محموله تا کنون که شامل بیش از ۵۰۰ تن انواع مواد غذایی،‌ اقلام درمانی و تجهیزات پزشکی و بهداشتی بود، احداث بیش از ۵ کمپ با جا دادن بیش از ۳ هزار نفر، که قرار است تا ۱۰ هزار خانوار افزایش یابد و تعدادی بیمارستان در سومالی، آماده کردن محموله ۵ هزارتنی برای ارسال از طریق کشتی، جمع شدن بیش از ۳۵۰ ملیون دلار کمک مردمی برای سومالی توسط گروه‌های مردمی، کمیته امداد، هلال احمر و…، ارسال تیم‌های پزشکی، ارسال تیم جهاد سازندگی توسط بسیج مستضعفین، کمک شخصیت‌های فرهنگی سیاسی کشور، صدور اجازه‌ی اختصاص از سهم امام به سومالی توسط مراجع، از جمله کمک‌های ایران بوده است که باعث شد تا رئیس هلال احمر سومالی تقدیر ویژه‌ای از ایران داشته باشد.

حجم بالای کمک‌ها نسبت به سایر کشورهای جهان، نیز واقعی‌بودن آنها برخلاف خیلی کشورهایی که فقط شعار می‌دهند، تنها عوامل برتری ایران در قحطی سومالی نیست. بلکه یکی از مهمترین اقدامات ایران این بود که جزء اولین گروه‌هایی بود که وارد سومالی شد. چرا که بسیاری از کشورها می‌ترسیدند وارد این منطقه بشوند. اما خط‌شکی جمهوری اسلامی باعث شد تا سایر کشورها هم بتوانند حضور پیدا کنند. اشاره به این نکته حائز اهمیت است که گروه الشباب –که توسط رسانه‌های آمریکایی همچون حماس متهم به تروریست بودن است!- بیانیه داد که از کمک‌های ایران حمایت می‌کند.

ظرفیت فعال نشده ی مردم و نظام برای کمک به سومالی

با همه‌ی این‌ها، هنوز نقدهای مهمی به عملکرد مسئولین و نیز ظرفیت‌های بسیار زیادی وجود دارد که می‌توان با نگاه به آنها، کمک بسیار بهتر و موثرتری انجام داد. مهمترین ایراد را شاید باید به دستگاه‌های رسانه‌ای و دیپلماسی گرفت. که از ظرفیت‌های فراوان موجود بهره نگرفتند. ترکیه تنها با تبلیغات و فعالیت دیپلماسی توانست نمایشی در سومالی داشته باشد. در حالی که کمک‌های ایران بیشتر و جدی‌تر و عملی‌تر بوده است. می‌شد از توان دیپلماسی برای همراه کردن سایر کشورهای جهان، انجام وعده سازمان کنفرانس اسلامی، توجه افکار عمومی جهان نسبت به ظلم آمریکا و ریشه مشکلات در این منطقه و… استفاده کرد. نیز رسانه‌ها در پوشش کمک‌های ایران در مقایسه با کشورهای جهان، دادن ایده به دستگاه‌های مسئول، همراه کردن مردم برای کمک به سومالی، کارهای بسیاری را می‌توانستند انجام دهند که کوتاهی کردند. ارسال خدمات فنی مهندسی و کشاورزی، تیم‌های پزشکی، کمک برای اصلاح ساختارهای سیاسی سومالی، حضور مبلغین دینی و نیز بخشی از کمبودها بود.

اما مهمترین اتفاق و ظرفیت حضور جدی مردم بود. چیزی که مسئولین به شدت از آن غافند. به عنوان نمونه مجمع مطالبه مردمی در مشهد که یک تشکل مردمی است توانست با یاری کردن به هلال احمر مشهد، حجم بسیاری کمک از مشهد جمع آوری کند. یا کارهای خودجوشی که در قم، تهران، نمایشگاه قرآن، حتی روستاهای دورافتاده (مثلا روستای کیذور در حوالی سبزوار و امثال آن)، حتی کارهای هنری موج طراحی پوستر و … صورت می‌گرفت.

در این میان نیز دانشجویان کشور فعالیت‌های مختلفی را سامان دادند. جمع‌آوری کمک در دانشگاه‌های مختلف (مثلا یک هیئت دانشجویی در شریف در چند شب ۲۰ ملیون کمک جمع کرد)، تشکیل شورای دانشجویی حمایت از سومالی، نشان دادن اشکالات و کم‌کاری‌های دستگاه‌ها و نیز دادن ایده‌های کاربردی از فعالیت‌های آنان بود. از جمله این پیشنهاد که با بررسی‌های دقیق علمی از منابع کشور توسط دانشجویان پیشنهاد شد: یک درصد گندم ایران، جان بیش از ۳ میلیون سومالیایی را نجات می‌دهد. یعنی با بهره‌مندی از صرفه‌جویی حدود ۳۰ درصدی در مصرف گندم کشور و اختصاص ۱۳۰ هزار تن و تبدیل آن به آرد، امکان نجات بخش بسیار زیادی از قحطی‌زدگان به مدت سه ماه فراهم خواهد شد.

آری! با نگاهی به ظرفیت‌ها و برنامه‌ریزی مناسب، جمهوری اسلامی بسیار بیشتر از کمک‌های خوب خود، می‌توانست به مردم این منطقه یاری رساند. کاش رسانه‌ها و مسئولین کشور اهتمام بیشتری می‌کردند

برای خردنامه پایداری، شماره ۸۵ نوشته بودم

ششمین بیانیه شورای متحصنین لانه فتنه گری روباه پبر

متعجبیم جمعی که خود را صاحب اندیشه و تحلیل می‌داند چگونه و با چه معیاری حرکات دانشجویان را نسنجیده خوانده و بدون آنکه بتواند بغض و خشم چند صدساله این ملت مظلوم انواع فتنه گری‌ها، زخم زدن‌ها و سیاسی کاری‌ها را ببیند… مگر حضرات فوق ذکر نقش و یا حتی حضوری در خروش قاطبه دانشجویان حزب اللهی داشته‌اند که حال دم از ندامت و پشیمانی می‌زنند؟ … فضا سازی‌های رسانه‌ای و بازی‌هایی که هر روز از جایی آغاز می‌شود، تنها برای گرفتن انرژی و پتانسیل مردم و مشغول کردن ذهن‌ها برای دوری از هدف اصیل اقدام انقلابی دانشجویان است

مقابله دانشجویان با استکبار محدود به مرزهای ایران نیست (بیانیه هفتم)

 طرح ۳۴ مورد خسارت انگلیس به ایران و لزوم دریافت غرامت آن / بازگشت جاسوسان انگلیسی کابوسی تعبیر نشدنی است

بیانیه هشتم: ما دانشجویان ضمن ابراز این مطلب که راضی به پرداخت یک ریال از اموال ملت ایران به عنوان غرامت به انگلیسی ها نیستیم، اعلام می داریم، اکنون زمینه قطع کامل روابط فراهم گردیده و بازگشت جاسوسان انگلیسی به خاک پاک میهنمان کابوسی تعبیر نشدنی خواهد بود.

 حال و پس از طرح ۳۴ مورد آشکار از خسارت های نظام سلطنتی بریتانیا از دیوان بین المللی دادگستری، قوه قضائیه، مجلس شورای اسلامی و وزارت خارجه جمهوری اسلامی نیز می خواهیم تا هرچه سریعتر نسبت به محاسبه میزان خسارات وارده بر ملت ایران و دریافت فوری آن اقدام نموده و قطع کامل روابط با این رژیم را اجرایی نمایند.

حداقل ۳۹۹ بار دیگر هم باید سفارت روباه را تسخیر کنیم

از یک نمونه‌اش شروع کنم: «محکومیت یک شرکت انگلیسی به پرداخت ۴۰۰میلیون پوند جریمه به ایران» (+)؛ دیوان بین المللی داوری یک شرکت انگلیسی را، در سال ۲۰۰۶ محکوم به پرداخت این غرامت به ایران کرده است. سال ۲۰۱۰ یک روزنامه انگلیسی این خبر را منتشر کرده و این سایت از آن نقل کرده است. خوب در این همه سال چنین غرامت از یک شرکت خصوصی انگلیسی چرا پیگیری نشده است؟ عرف دیپلماتیک و سفارتخانه‌ها به چه دردی می‌خورند؟این فقط یک شرکت انگلیسی است. صدها و هزارها مورد این چنینی می‌توان از عملکرد دولت قبیح انگلستان یافت.

حسن عباسی: سفارت انگلیس را زودتر از آمریکا باید تسخیر می‌کردیم

عازار، یک تحلیل‌گر سیاسی عرب درباره تسخیر سفارت:خشم ایرانیها فراتراز تظاهرات علیه انگلیس / حمایت یک ائتلاف بین المللی متشکل از ۷ سازمان ضد جنگ از حرکات ضد انگلیسی دانشجویان ایران /  حمایت “زنان برای صلح و عدالت” واشنگتن از حرکات ضد انگلیسی دانشجویان / مقاله‌ای جدید از فیدل کاسترو: ایران در طول تاریخ قربانی توطئه‌های متعدد انگلیس و آمریکا بوده است / ‘کمال خلف’، نویسنده فلسطینی: انگلیس با بزرگنمایی ورود دانشجویان ایرانی به سفارت خود در تهران، به دنبال سوءاستفاده و تلافی تصمیم مجلس ایران در اخراج سفیر این کشور است / ابیانه: اگر ماه محرم نبود، جا داشت جشن بزرگی در سراسر کشور برپا کنیم / یکی از رهبران جهاد اسلامی فلسطین، اقدام دانشجویان در تسخیر سفارت انگلیس را ستودنی و پاک کردن نجاست استکبار دانست / کارشناس فلسطینی در گفت‌وگو با فارس: اقدام دانشجویان ایرانی واکنش به سیاست‌های استعماری غرب بود

جمعی از جوانان و دانشجویان انقلابی مصری درباره اقدام دانشجویان ایرانی در تسخیر سفارت انگلیس: فریادهای ما در ‘التحریر’ همان فریادهای دانشجویان ایرانی است

اعلام حمایت دانشجویان فلسطینی از اقدام ضدانگلیسی دانشجویان ایرانی: حرکت دانشجویان ایرانی حاکی از جاری بودن روح انقلابی در قلب و ذهن آنهاست/ به ایران که با وجود فشارهای غرب، عقب‌نشینی نمی‌کند افتخار می‌کنم

تسخیر سفارت انگلستان یعنی هم‌بستگی جهانی علیه بی‌عدالتی

جوانان تشکل صدای فلسطین اندونزی ضمن بیانیه‌ای از اقدام دانشجویان ایرانی در تسخیر سفارت انگلستان حمایت کردند و نوشتند: «حافظه تاریخی تمامی ملت‌های مستضعف دنیا مملو از استعمار قدرت‌های توخالی و متکبری است که همگی تحت رهبری آمریکا و انگلیس جنایتکار بوده‌اند. در این میان نقش رژیم ظالم انگلیس به عنوان پایه‌گذار رژیم صهیونیستی در قلب امت اسلام کارنامه‌ای سیاه و غیرقابل دفاع است.»

حمایت “مرکز اقدام بین‌المللی” آمریکا از اعتراض اخیر دانشجویان ایرانی

ما از درخواست مطرح شده توسط دانشجویان ایرانی طی تظاهرات ۲۹ نوامبر در تهران مبنی بر خاتمه یافتن تهاجمات حکومت انگلستان علیه ایران حمایت می‌کنیم و مانند سایر آزادی‌خواهان جهان خواستار لغو تحریم‌های اقتصادی و خاتمه یافتن تهدیدات نظامی علیه ایران هستیم. (لینک بیانیه در سایت اصلی این مرکز)

حمایت مرکز مطالعات اندلس اسپانیا از حرکت ضد استعماری دانشجویان ایرانی

اکنون که جوانان امت اسلام در بهار عربی به پا خاسته و در حال کوتاه کردن دستان دیکتاتورها و از میان بردن منافع صهیونیست‌ها و کشورهای حامی صهیونیسم از امت اسلام هستند اقدام انقلابی دانشجویان ایران در مقابله با رژیم استعمارگر انگلیس همبستگی فرامرزی قلوب ملت‌ها در مبارزه با ظلم و استعمار را نمایش می‌دهد.

انفجار بمب نزدیک سفارت انگلیس دربحرین

دانشجویان ایرانی در حمایت از ۹۹‌درصدی‌های جهان سفارت انگلیس را تصرف کردند

دانشجویان دانشگاه‌های ایران با صدور نامه‌ای خطاب به دانشگاهیان جهان اعلام داشتند که در حمایت از ۹۹ درصدی‌های جهان و در ضدیت با سیاست‌های مستکبرین سفارت انگلیس در تهران را به تصرف خود درآوردند. ما دانشجویان تسخیرکننده سفارت انگلیس در تهران به صراحت اعلام می‌کنیم که پای این تصمیم تاریخی خود ایستاده‌ایم و همچون پدران خود، انگلیس را نیز تحقیر و پشیمان خواهیم کرد

ما دانشجویان تسخیر کننده سفارت انگلیس رسماً از همه روشنفکران و حقیقت طلبان و دانشجویان دانشگاه‌ها در هر نقطه‌ای از جهان هستند دعوت می‌کنیم که منافع دولت انگلیس را در کشور خودشان مورد هدف قرار دهند و نگذارند بیش از این، این انگل جهانی خون زنان و کودکان کشورهای خود را در شیشه کرده و برج‌های لندن و نیویورک را بالا ببرند

قطع رابطه کامل با انگلیس خواسته حقیقی همه ملت ایران است

جنبش عدالتخواه دانشجویی خواستار اجرای مطالبه مردم ایران برای قطع رابطه با دولت انگلیس شد. در این بیانیه ضمن برشمردن برخی پیام‌های حقیقی اعتراضات دانشجویی، حمایت جوانان مختلف کشورهای جهان را نشانه گسترش شعار “مرگ بر انگلیس”در جهان دانست.

در بیانیه ۳۱۲ بسیج دانشجویی: علت تسخیر سفارت انگلیس کینه ۲۰۰ ساله بود/ مسئولان باغ قلهک را پس بگیرند

رژیم خبیث انگلیس امروز باید به ملت ما پاسخ دهد که صرف هزینه سالانه ۳۰۰ هزار پوندی لانه جاسوسی این کشور در تهران برای ارتباط‌گیری با NGO های ایرانی با چه اهدافی صورت می‌گرفته است؟ وزیر امورخارجه انگلستان که این روزها با وقاهت تمام به تهدید و خط و نشان کشیدن برای ملت ما مشغول است باید پاسخ دهد که چگونه گزارش‌های به اصطلاح دیپلمات های لندن در ایام فتنه به منظور پروپاگاند رسانه‌ای و ایجاد چالش امنیتی سر از شبکه بی بی سی فارسی در می‌آورد؟ جناب نخست‌وزیر پرادعای انگلستان باید پاسخ‌گو باشد که این‌گونه اقدامات با کدامین عرف دیپلماتیک و روابط دوستانه هم‌خوان است؟

پیشنهاد دفتر تحکیم وحدت برای مکان فعلی سفارت انگلیس در تهران / بیانیه بیش از ۱۰ بسیج دانشجویی دانشگاه‌های تبریز در حمایت از تسخیر سفارت انگلستان /

حمله به سفارت انگلیس یعنی: هرکس باد کاشت طوفان درو می‌کند !

هرگاه هریک از طرفین عدم پایبندی خود را به قانونی مکرراً به اثبات برساند و فی‌الواقع قوانین بجای تسریع همزیستی مسالمت آمیز در سایه‌ی احترام کامل به حقوق هر ملت، وسیله‌ای شود برای اضرار به دیگری و ستم، مصداق بارز بی‌عدالتی شده و نه تنها نیازی به پایبندی به آن نیست که بلکه پایبندی یک‌جانبه به اینگونه قانونی عین حماقت و پذیرش ظلم است!حالا بیاییم سر بحث خودمان:
منطق غرب در مقابل ملت ایران این است: “تمام دنیا مال ما و برای ماست و ما تنها حق مطلق هستیم و فقط وقتی ما به شما لطف کنیم و صلاح بدانیم حق دارید از حق خودتان استفاده بکنید”.
• ما خودمان سلاح هسته‌ای داریم و هر سال به آنها اضافه می‌کنیم و با هم معامله‌ی کلاهک هسته ای می‌کنیم، ما حتی اگر صلاح بدانیم از سلاح هسته ای استفاده می‌کنیم و کرده ایم، اما شما حق ندارید به دانش هسته ای هم فکر کنید حتی! (+) و (+)
• ما رسماً و علناً دور هم می‌نشینیم و افرادی از شما را به ترور تهدید می‌کنیم و حتی هرکدام از متفکرین شما را هم صلاح بدانیم ترور می‌کنیم و کرده ایم، اما شما باید به عرف دیپماتیک کاملاً پایبند باشید! (+)
• ما ۳۳ نفری(بخوانید کشوری) به یک نفر(بخوانید عراق) کمک می‌کنیم و تجهیزات کشتار جمعی و سلاح شیمیایی در اختیارش می‌گذاریم تا به ملت شما حمله کند اما شما باید به عرف دیپماتیک پایبند باشید!
• منتقدان شما در کشورهای ما حق دارند به سفارت‌خانه‌ی منفور شما حمله کنند و شیشه‌های آنرا بشکنند و تخریب کنند و آتش بزنند، اما شما باید به عرف دیپلماتیک کاملاً پایبند باشید! (+) و (+)

• ما حق داریم در اردیبهشت ۵۹ به سفارت شما حمله کنیم. گروگان بگیریم و دو نفر کاردار شما را بکشیم! اما شما باید به عرف دیپلماتیک پایبند باشید! (+)
• ما حق داریم در عراق، وارد ساختمان دیپلماتیک شما شده و ۵ نفر را بازداشت کرده با خود ببریم، اما شما باید به عرف دیپلماتیک پایبند باشید! (+)
• ما حق داریم هواپیمای مسافربری شما در هوا را بزنیم و زن و بچه بکشیم، اما شما باید به عرف دیپلماتیک کاملاً پایبند باشید!

• خلاصه؛ ما از ۲۸ مرداد وماقبل آن تا کنون هرکاری که صلاح بدانیم در کشور شما انجام می‌دهیم اما شما باید به عرف دیپلماتیک کاملاً پایبند باشید!

اصلا آنهایی که اینقدر نگران رابطه‌ی نداشته با انگلیس هستند، آن موقع که رابطه داشتند چرا برای ایفای حقوق ملت کاری نکردند؟ وزارت خارجه‌ی بی‌عرضه به جای اینقدر رعب و وحشت نسبت به غرب آیا نباید در دادگاه‌ها و مجامع بین‌المللی پیگیر این کارها باشد؟

از یک نمونه‌اش شروع کنم: «محکومیت یک شرکت انگلیسی به پرداخت ۴۰۰میلیون پوند جریمه به ایران» (+)؛ دیوان بین المللی داوری یک شرکت انگلیسی را، در سال ۲۰۰۶ محکوم به پرداخت این غرامت به ایران کرده است. سال ۲۰۱۰ یک روزنامه انگلیسی این خبر را منتشر کرده و این سایت از آن نقل کرده است. خوب در این همه سال چنین غرامت از یک شرکت خصوصی انگلیسی چرا پیگیری نشده است؟ عرف دیپلماتیک و سفارتخانه‌ها به چه دردی می‌خورند؟

این فقط یک شرکت انگلیسی است. صدها و هزارها مورد این چنینی می‌توان از عملکرد دولت قبیح انگلستان یافت. شورای متحصنین هم در بیانیه‌ای ۳۴ مورد از بلاهایی را که انگلیسی‌ها بر سر ملت ایران آورده‌اند، لیست کرده است. نهادهای مسئول (از وزارت خارجه و اقتصادی و بازرگانی تا قوه قضاییه و وزارت اطلاعات) باید خیلی جدی برای ایفای این حقوق از دست رفته اقدام کنند. این مطالبه باید گسترده شود.