شرمم از خرقه‌ی آلوده‌ی خود، می‌آید

شیخ مذهبِ ما، “عاقلی” گنه دانست…

جای آن است که خـــــون مـوج زند در دل لـعل…

چون رخت از آن توست، به یغما، چه حاجت است؟

چو لاف عشق زدی، سر بباز چابک و چست …

شیدا از آن شدم -که نگارم چو ماه نو- ابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست!

ز تاب جعد مشکینش، چه خون افتاد در دلها…

ترک افسانه بگو … که نخفتیم شب؛ و شمع به افسانه بسوخت!

من؛ همان دم که وضو ساختم از چشمه‌ی عشق … چار تکبیر زدم، یکسره بر هر چه که هست؛

من ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش … نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه!

بلی! به حکم بلا بسته‌اند عهد الست؛

خرد، – که قید مجانین عشق می‌فرمود – به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه!

در خرمن صد زاهدِ عاقل، زند آتش … این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم؛